شعر کست

از دوست به هر چیز چرا بایدت آزردکین عیش چنین باشد گه شادی و گه دردگر خوار کند مهتر خواری نکند عیبچون باز نوازد شود آن داغ جفا سردصد نیک به یک بد نتوان کرد فراموشگر خار بَراَندیشی خرما نتوان خَورداو خشم همی گیرد تو عذر همی خواههر روز به نو یار دگر می‌نتوان نکردلینک های پادکست‌پادکست شعر و ادب فارسی : ‌‌پادکست بوطیقا - قسمت چهل و یکم‌ پادکستی برای طنز، هزل و هجو در شعر فارسی : ‌‌لن‌ترونیشبکه های اجتماعی : یوتوب بوطیقا | اینستاگرام بوطیقا | تلگرام بوطیقا | توییتر بوطیقا‌حمایت مالی از پادکست: دارمتتماس : BoutighaPodcast@Gmail.com

هر باد که از سویِ بخارا به من آیدزو بویِ گل و مشک و نسیمِ سمن آیدبر هر زن و هر مرد کجا بر وَزَد آن بادگویند: مگر آن باد همی از خُتَن آید؟نی نی! ز خُتن باد چنان خوش نوزد هیچکان باد همی از برِ معشوق من آیدهر شب، نگرانم به یمن تا تو برآییزیرا که سهیلی و سهیل از یمن آیدبا هرکه سخن گویم، گر خواهم و گر نی،اول سخنم نامِ تو اندر دهن آیدلینک های پادکست‌پادکست شعر و ادب فارسی : ‌‌پادکست بوطیقا - قسمت چهل و یکم‌ پادکستی برای طنز، هزل و هجو در شعر فارسی : ‌‌لن‌ترونیشبکه های اجتماعی : یوتوب بوطیقا | اینستاگرام بوطیقا | تلگرام بوطیقا | توییتر بوطیقا‌حمایت مالی از پادکست: دارمتتماس : BoutighaPodcast@Gmail.com

چونان شده‌ام که دید نتوانندمتا پیش تو ای نگار ننشانندمخورشید تویی به ذره من مانندمچون ذره به خورشید همی دانندم؟***تا شیر بدم شکار من بود پلنگپیروز بدم به هر چه کردم آهنگتا عشقِ ترا بِبَر درآوردم تنگاز بیشه برون کرد مرا روبَهِ لنگ***جسمم همه اشک گشت و چشمم بگریستدر عشق تو بی‌جسم همی باید زیستاز من اثری نماند، این عشق ز چیستچون من همه معشوق شدم عاشق کیست؟***در میدانی با سپر و ترکش باشسر هیچ بخود مکش بما سرکش باشگو خواه زمانه آب و خواه آتش باشتو شاد بزی و در میانه خوش باش ***من بی تو دمی قرار نتوانم کردو احسان تو را شمار نتوانم کردگر بر تنِ من زبان شود هر مویییک شکرِ تو از هزار نتوانم کردلینک های پادکست‌پادکست شعر و ادب فارسی : ‌‌پادکست بوطیقا - قسمت چهل و یکم‌ پادکستی برای طنز، هزل و هجو در شعر فارسی : ‌‌لن‌ترونیشبکه های اجتماعی : یوتوب بوطیقا | اینستاگرام بوطیقا | تلگرام بوطیقا | توییتر بوطیقا‌حمایت مالی از پادکست: دارمتتماس : BoutighaPodcast@Gmail.com

جانا به زمین خابران خاری نیستکش با من و روزگار من کاری نیستبا لطف و نوازش جمـــــالِ تو مرادر دادن صدهزار جان، عاری نیست.***چون خاک شدی ، خاک تو را خاک شدمچون خاک تو را خاک شدم، پاک شدم .***بس که جستم تا بیابم من از آن دلبر نشانتا گمان اند یقین گم شد یقین اند گمانتا که می‌جستم ندیدم چون بدیدم گم شدمگم شده گم‌کرده را هرگز کجا یابد نشاندرحقیقت چون بدیدم زوخیالی هم نبودعاشق و معشوق من بودم ببین این داستان***خواهی که کسی شوی ز هستی کم کننا خورده شراب وصل مستی کم کنبا زلفِ بتان درازدستی کم کنبت را چه گنه تو بت‌پرستی کم کن***ای آیت بدیع ندام چه آیتیکز وهمِ تیزِ مردم دانا نهانیااثباتِ شادکامی و نفیِ غمانیاجز راستی و نیک‌خویی را ممانیااندر میانِ بیت بر اندیشه بگذرمگویم که جوهری، عرضی، یا روانیانه جوهری و نه عرضی و نه عنصرینه صورتی و نه خردی و نه جانیاچیزی همی نشان کند اندر دلم بدیعوصفش همی تمام ندام، تو آنیالینک های پادکست‌پادکست شعر و ادب فارسی : ‌‌پادکست بوطیقا - قسمت چهل و یکم‌ پادکستی برای طنز، هزل و هجو در شعر فارسی : ‌‌لن‌ترونیشبکه های اجتماعی : یوتوب بوطیقا | اینستاگرام بوطیقا | تلگرام بوطیقا | توییتر بوطیقا‌حمایت مالی از پادکست: دارمتتماس : BoutighaPodcast@Gmail.com

یکی سیرت نیکمردان شنواگر نیکبختی و مردانه روکه شبلی ز حانوت گندم فروشبه ده برد انبان گندم به دوشنگه کرد و موری در آن غله دیدکه سرگشته هر گوشه‌ای می‌دویدز رحمت بر او شب نیارست خفتبه مأوای خود بازش آورد و گفتمروت نباشد که این مور ریشپراکنده گردانم از جای خویشدرون پراکندگان جمع دارکه جمعیتت باشد از روزگارچه خوش گفت فردوسی پاک زادکه رحمت بر آن تربت پاک بادمیازار موری که دانه‌کش استکه جان دارد و جان شیرین خوش استسیاه اندرون باشد و سنگدلکه خواهد که موری شود تنگدلمزن بر سر ناتوان دست زورکه روزی به پایش در افتی چو موردرون فروماندگان شاد کنز روز فروماندگی یاد کننبخشود بر حال پروانه شمعنگه کن که چون سوخت در پیش جمعگرفتم ز تو ناتوان تر بسی استتواناتر از تو هم آخر کسی استیکی سیرت نیکمردان شنواگر نیکبختی و مردانه روکه شبلی ز حانوت گندم فروشبه ده برد انبان گندم به دوشنگه کرد و موری در آن غله دیدکه سرگشته هر گوشه‌ای می‌دویدز رحمت بر او شب نیارست خفتبه مأوای خود بازش آورد و گفتمروت نباشد که این مور ریشپراکنده گردانم از جای خویشدرون پراکندگان جمع دارکه جمعیتت باشد از روزگارچه خوش گفت فردوسی پاک زادکه رحمت بر آن تربت پاک بادمیازار موری که دانه‌کش استکه جان دارد و جان شیرین خوش استسیاه اندرون باشد و سنگدلکه خواهد که موری شود تنگدلمزن بر سر ناتوان دست زورکه روزی به پایش در افتی چو موردرون فروماندگان شاد کنز روز فروماندگی یاد کننبخشود بر حال پروانه شمعنگه کن که چون سوخت در پیش جمعگرفتم ز تو ناتوان تر بسی استتواناتر از تو هم آخر کسی است ببخش ای پسر کآدمی زاده صیدبه احسان توان کرد و، وحشی به قیدعدو را به الطاف گردن ببندکه نتوان بریدن به تیغ این کمندچو دشمن کرم بیند و لطف و جودنیاید دگر خبث از او در وجودمکن بد که بد بینی از یار نیکنروید ز تخم بدی بار نیکچو با دوست دشخوار گیری و تنگنخواهد که بیند تو را نقش و رنگو گر خواجه با دشمنان نیکخوستبسی بر نیاید که گردند دوستلینک های پادکست‌پادکست شعر و ادب فارسی : ‌‌پادکست بوطیقا - قسمت چهلم‌ پادکستی برای طنز، هزل و هجو در شعر فارسی : ‌‌لن‌ترونیشبکه های اجتماعی : یوتوب بوطیقا | اینستاگرام بوطیقا | تلگرام بوطیقا | توییتر بوطیقا‌حمایت مالی از پادکست: دارمتتماس : BoutighaPodcast@Gmail.com

هنر نزد ایرانیان است و بسندارند شیر ژیان را به کسهمه یکدلانند و یزدان‌شناسبه گیتی ندارند در دل هراسچون ایران نباشد، تن من مبادبرین بوم و بر زنده یک تن مبادهمه سر به سر تن به کشتن دهیماز آن به که کشور به دشمن دهیمچنین گفت موبد که مردن به نامبه از زنده دشمن برو شادکاماگر کُشت خواهد همی روزگارچه نیکوتر از مرگ در کارزارلینک های پادکست‌پادکست شعر و ادب فارسی : ‌‌پادکست بوطیقا - قسمت چهلم‌ پادکستی برای طنز، هزل و هجو در شعر فارسی : ‌‌لن‌ترونیشبکه های اجتماعی : یوتوب بوطیقا | اینستاگرام بوطیقا | تلگرام بوطیقا | توییتر بوطیقا‌حمایت مالی از پادکست: دارمتتماس : BoutighaPodcast@Gmail.com