Share

cover art for پاک کن از چهره اشکت را

دکلمه های هوشنگ ابتهاج

پاک کن از چهره اشکت را

•

عزیزم‌

پاک‌ کن‌ از چهره‌ اشکت‌ را، ز جا برخیز

تو در من‌ زنده‌ای‌، من‌ در تو

ما هرگز نمی‌میریم‌

من‌ و تو با هزارانِ دگر

این‌ راه‌ را دنبال‌ می‌گیریم‌

از آن‌ ماست‌ پیروزی‌

از آن‌ ماست‌ فردا

با همه‌ شادی‌ و بهروزی‌

عزیزم‌

کار دنیا رو به‌ آبادی‌ست‌

و هر لاله‌ که‌ از خون‌ شهیدان‌ می‌دمد امروز

نوید روز آزادی‌ست‌

More episodes

View all episodes

  • همنشین درد

    00:50|
  • گفتم مرو

    02:09|
    گفتم مرو رفتی و بد بیراه رفتیبس تند میرانی نگه کن تا نیفتیبوی بهاران بود و ذوق میگسارانیادش بخیر آنگه که چون گل می شکفتیهنگام بیداریست ای گم کرده دیدارچون چشم بخت من عجب بیگاه خفتیخود را ز چشم خویشتن نتوان نهان کردگیرم خدارا نیز ازخود می نهفتیبر فرق همراهان چه آواری فرو ریختبرفی که از بام سرای خویش رفتیباور نمی آید هنوزم از دل توکر مهریاران کهن دل بر گرفتیقدر تو من می دانم و می گویمش بازتا کس نگوید گفتنی ها را نگفتیچون گوشواری زینت گوش زمانستآن قیمتی درهای بی همتا که سفتیعهد و عطای حاکمان چندان نپایداز مهر مردم تن مزن! گفتم، شنفتی؟اشک روان سایه پیک مهربانیستاز دیده افتادی ولی از دل نرفتی
  • قَدرِ مَرد

    00:50|
    بگذر شبی به خلوتِ این هم‌نشینِ دردتا شرح آن دهم که غمت با دلم چه کردخون می‌رود نهفته از این زخمِ اندرونماندم خموش و آه که فریاد داشت درداین طرفه بین که با همه سیلِ بلا که ریختداغِ محبتِ تو به دل‌ها نگشت سردمن برنخیزم از سرِ راهِ وفایِ تواز هستی‌ام اگرچه برانگیختند گردروزی که جان فدا کنمت باورت شوددردا که جز به مرگ نسنجند قدرِ مرد
  • گوهر مقصود

    02:30|
    امروز نه آغاز و ، نه انجام جهان استای بس غم و شادی که پس پرده نهان استگر مَرد رهی غم مخور از دوری و دیریدانی که رسیدن، هنر گام زمان استتو رهرو دیرینه‌ی سرمنزل عشقیبنگر که ز خون تو به هر گام نشان استآبی که بر آسود زمینش بخورد زوددریا شود آن رود که پیوسته روان استباشد که یکی هم به نشانی بنشیندبس تیر که در چله‌ی این کهنه کمان استاز روی تو دل کندنم آموخت زمانهاین دیده از آن روست که خونابه فشان استدردا و دریغا که در این بازی خونینبازیچه‌ی ایام ، دل آدمیان استدل بر گذر قافله‌ی لاله و گل داشتاین دشت که پامال سواران خزان استروزی که بجنبد نفس باد بهاریبینی که گل و سبزه کران تا به کران استای کوه! تو فریاد من امروز شنیدیدردی ست درین سینه که همزاد جهان استفریاد ، ز داد آن همه گفتند و نکردندیارب چقدر فاصله‌ی دست و زبان استخون می‌چکد از دیده در این کنج صبوریاین صبر که من می‌کنم افشردن جان استاز راه مرو (سایه) که آن گوهر مقصودگنجی ست که اندر قدم راهروان است.
  • راهی و آهی

    04:07|
    خانه دل تنگ غروبی خفه بود مثل امروز که تنگ است دلم پدرم گفت چراغ و شب از شب پر شد من به خود گفتم یک روز گذشت مادرم آه کشید زود بر خواهد گشتابری هست به چشمم لغزیدو سپس خوابم برد که گمان داشت که هست این همه درد در کمین دل آن کودک خرد ؟ آری آن روز چو می رفت کسیداشتم آمدنش را باورمن نمی دانستم معنی هرگز را تو چرا بازنگشتی دیگر ؟ آه ای واژه شوم خو نکرده ست دلم با تو هنوز من پس از این همه سال چشم دارم در راهکه بیایند عزیزانم آه
  • هر دومان ویرانیم

    00:55|
    آفتابا چه خبر؟این همه راه آمده‌ایکه به این خاک غریبی برسی؟ارغوانم را دیدی سر راه؟مثل من پیر شده ست؟چه به او گفتی؟ او با تو چه گفت؟نه، چرا می‌پرسمارغوان خاموش استدیرگاهی‌ست که او خاموش استآشنایانِ زبانش همه رفتندارغوان ویران استهر دومان ویرانیم.هوشنگ ابتهاج
  • از روی تو دل کندنم آموخت زمانه

    03:45|
    از روي تو دل كندنم آموخت زمانهاين ديده از آن روست كه خونابه فشان استدردا و ديغا كه در اين بازي خونينبازيچه ي ايام دل آدميان استاي كوه تو فرياد من امروز شنيديدردي ست درين سينه كه همزاد جهان استاز داد و وداد آن همه گفتند و نكردنديا رب چقدر فاصله ي دست و زبان استخون مي چكد از ديده در اين كنج صبورياين صبر كه من مي كنم افشردن جان است