Radio Pargast

رَه میخانه و مسجد کدام استکه هر دو بر مَنِ مِسکین حرام استنه در مسجد گذارندم که رِند استنه در میخانه کین خَمّار، خام استمیان مسجد و میخانه راهی استبجویید ای عزیزان کین کدام استبه میخانه اِمامی مَست خُفته استنمی‌دانم که آن بُت را چه نام استمَرا کعبهِ خَرابات است امروزحریفم قاضی و ساقی اِمام استبرو عطار کو خود می‌شناسدکه سَروَرْ کیست، سَرگردان کدام است

نمازِ شامِ غریبان چو گریه آغازمبه مویه‌هایِ غریبانه، قِصه پردازمبه یادِ یار و دیار آنچنان بِگِریَم زارکه از جهان رَه و رسمِ سفر براندازممن از دیارِ حبیبم نه از بِلاد غریبمُهَیمنا به رفیقانِ خود رسان بازمخدای را مددی ای رفیقِ رَه تا منبه کویِ میکده دیگر عَلَم برافرازمخِرَد ز پیریِ من کِی حساب برگیرد؟که باز با صَنَمی طفل، عشق می‌بازمبجز صَبا و شِمالم نمی‌شناسد کسعزیز من! که بجز باد نیست دَم‌سازمهوایِ منزل یار، آب زندگانیِ ماستصبا بیار نسیمی ز خاکِ شیرازمسِرشکم آمد و عیبم بگفت روی به رویشکایت از که کنم؟ خانگی‌ست غَمّازَمز چَنگِ زهره شنیدم که صبح‌دم می‌گفت«غلامِ حافظِ خوش‌لهجهٔ خوش‌آوازم» 

خب دیگه پرگست جون بابا! نوبتی هم باشه، نوبت ابرقهرمان شدن بابات و جاودانه شدنشه. این قسمت هیچی نداره. نه ارزش مادی و معنوی، نه آورده ادبی، نه طنز نه هنر نه هیچ چیز دیگه. این برای خودمه. برای هیچ. پیغمبر هیچ. این یکی باشه برای روزایی که الکی سخته ولی ادامه داره. هم این قسمت و هم زندگی و هم روزای الکی سخت.

پرگستم!‌این یکی نمیدونم چیه دقیقا. درد و دله، تحلیل سیاسی تاریخیه، داستانیه، احساسیه یا منطقی وعلمی؟ یا شایدم کلا من در آوردی و تحریف و حاصل فریب خوردگی از رسانه های تحمیقی مثل اینترنشناله. نمیدونم قطعا درسته یا غلط، فقط میدونم امروز اینجا هستم. اینجا وایسادم روی یه قله پرافتخار با اندوهی بی کران و امیدی بسیار این یکی برای همه کس نیست. برای تو هم نیست حتا لزوما. برای آدمای با حوصله ست. برای اونایی که حوصله قدم به قدم رفتن رو دارن و اهل فکر کردن و مثل آدم بحث کردنه. خیلی ها، حتا ممکنه تو، میتونن با این حرفا مخالف باشن، ولی خب چه مهمه؟‌ مگه نه اینکه هر کسی تهش آزاده هرجوری که میخواد فکر کنه؟‌ این بخش آخر از قسمت بزرگتریه به نام ایرانشهر. فلذا بخش های دیگه این قسمت بزرگتر رو از دست ندین جوونا. ماچ به کله تون

پرگستم!‌این یکی نمیدونم چیه دقیقا. درد و دله، تحلیل سیاسی تاریخیه، داستانیه، احساسیه یا منطقی وعلمی؟ یا شایدم کلا من در آوردی و تحریف و حاصل فریب خوردگی از رسانه های تحمیقی مثل اینترنشناله. نمیدونم قطعا درسته یا غلط، فقط میدونم امروز اینجا هستم. اینجا وایسادم روی یه قله پرافتخار با اندوهی بی کران و امیدی بسیار این یکی برای همه کس نیست. برای تو هم نیست حتا لزوما. برای آدمای با حوصله ست. برای اونایی که حوصله قدم به قدم رفتن رو دارن و اهل فکر کردن و مثل آدم بحث کردنه. خیلی ها، حتا ممکنه تو، میتونن با این حرفا مخالف باشن، ولی خب چه مهمه؟‌ مگه نه اینکه هر کسی تهش آزاده هرجوری که میخواد فکر کنه؟‌ این بخش اول از قسمت بزرگتریه به نام ایرانشهر. فلذا بخش های بعدی این قسمت بزرگتر رو از دست ندین جوونا. ماچ به کله تون.

باباجون پرگستم! موسیقی‌های استفاده شده توی این قسمت، به جز موسیقی‌های متن که اولی “حضور”, اثر علی بهرامی‌فرد و مرتضی گودرزی و دومی بداهه‌نوازی پیانو و کمانچه، اثر پیمان یزدانیان و حسام اینانلو هستند، در واقع به صورت اختصاصی و به وسیله هوش مصنوعی ساخته‌شدن. هر قطعه، با استفاده از اشعار شعرای ایرانی ساخته شده و به ترتیب قطعه “افکار” از ۳:۴۰ تا ۷:۱۰، با شعری از صائب تبریزی؛ قطعه “سمن‌بویان” از ۱۹:۱۵ تا ۲۳:۰۰، با شعری از حافظ؛ قطعه “کاین کدام است؟” از ۳۸:۵۰ تا ۴۲:۴۰، با شعری از عطار؛ و قطعه “هیچ مگو” ار ۵۴:۴۰ تا انتهای اپیزود، با شعری از مولوی رو می‌شنوید. این قطعات محصول یه پروژه موازیه که بعضی از قطعات دیگه ساخته‌شده رو قبلا منتشر کردم توی همین صفحه که ظاهرا فقط از کست‌باکس قابل پخشه. ولی خب توی اون پروژه، اشعار فارسی رو که خودم دوست دارم رو با کمک هو مصنوعی، تبدیل به قطعات موسیقی‌ای میکنم که بر اساس خوانش خودم از اون قطعه و حال و هواشه. پس موسیقی هر شعری فرق می‌کنه و یه ژانر متفاوته. علی‌ای‌حال این قطعات رو هم به صفحه اضافه میکنم جداگانه، فقط الان اینجا به طور مشخص گفتم که اگه نخواستین کامل بشنوین قطعات رو، میتونید رد کنید و بزنید جلو. ولی خب از دست ندین. گل‌های گلین و این قسمت‌ها رو با دوستاتون.