دکلمه های هوشنگ ابتهاج

چه غریبانه تو با یاد وطن می نالی

من چه گویم که غریب است دلم در وطنم

شعر من با مدد ساز تو آوازی داشت

کی بود باز که شوری به جهان درفکنم

همه مرغان هم آواز پراکنده شدند

آه از این باد بلاخیز که زد در چمنم