دکلمه های هوشنگ ابتهاج

شبم از بی ستارگی شب گور

در دلم پرتو ستاره ی دور

آذرخشم گهی نشانه گرفت

گه تگرگم به تازیانه گرفت

بر سرم آشیانه بست کلاغ

آسمان تیره گشت چون پر زاغ

مرغ شب خوان که با دلم می خواند

رفت و این آشیانه خالی ماند.

آهوان گم شدند در شب دشت

آه از آن رفتگان بی برگشت