bistoori| بیستوری

یکی از دوستان نویسنده‌ام که چندی قبل به دندان‌پزشکی مراجعه کرده بود وقتی از تجربه حضورش در محیط درمان می‌گفت پیشنهاد جالبی داد: اگر دندان‌پزشک‌ها اول هر ماه یک بی‌حسی به خودشان بزنند قطعا تا آخر ماه بی‌حسی‌هاشان را آرام‌تر و مهربان‌تر تزریق می‌کردند. 

شنیدن این جمله من را به این فکر فرو برد که ما دندان‌پزشکان چقدر شرایط و احساسات بیمارانمان را درک می‌کنیم و با آنها هم‌دلی و هم‌دردی داریم؟

نکته این است که درمان‌های دندان‌پزشکی برای درمانگران یک پروسه تکراری ست که ممکن است بارها و بارها در طول روز تکرار شود و طبیعتا برای آنها یک رخداد معمولی و حتی بی‌چالش است. به همین دلیل بعید نیست دندان‌پزشکان به تدریج حس و حال بیماران را فراموش کنند و قدرت درک و هم‌دلی با آنها را از دست بدهند. در مبالغه‌امیزترین حالت، به شکل ناخودآگاه به یک ماشین تبدیل شوند که بدون احساس یک پروسه تکراری و هر روزه را انجام می‌دهند و فراموش می‌کنند کسانی که زیر دست آنها می‌نشینند یک انسان هستند، با تمامی احساس‌ها؛ دردها و ترس‌ها.

باید قبول کنیم که دندان‌پزشکی برای خیلی از مردم شرایط مطلوب و دوست‌داشتنی‌ای نیست. آنها با ترس و استیصال زیر دست دندان‌پزشک می‌نشینند و از احتمال درد حین تزریق یا دیگر مراحل درمان نگرانند. هرچند ممکن است آن را به زبان نیاورند و بروز ندهند. در چنین شرایطی اگر دندان‌پزشکان حس هم‌دلی و درک متقابل را فراموش کننند، واویلاست!

مردم قطعا حرف‌های زیادی برای گفتن به دندان‌پزشکان دارند. از حسی که قبل یا در حین یا بعد از درمان تجربه کرده‌اند. از استرس، نگرانی، درد، رنج، اشک و آه؛ حسی که درمانگران تجربه نمی‌کنند، گاهی درک نمی‌کنند و حتی نمی‌بینند.

این بار می‌خواهیم دندان‌پزشکی را از زاویه دید مراجعه‌کنندگان و بیماران ببینیم. بشنویم که آنها در حین دریافت خدمات درمانی چه احساسی داشته‌اند و چه خاطره‌ای از مواجهه با دندان‌پزشکان در خاطرشان مانده است. کدام وجه درمان و درمانگر و محیط درمانی برای آنها خوشایند و دوست‌داشتنی بوده و چه جزئیاتی آنها را آزرده یا رنجیده خاطر کرده است. قطعا شنیدن حرف‌های ناگفته مردم برای دندان‌پزشکان لازم است و آنها را به درک متقابل از بیمارانشان می‌رساند و به آنها نزدیک‌تر می‌کند. این نزدیکی می‌تواند به تجربه بهتر و خوشایندتری از درمان، هم برای بیمار و هم دندان‌پزشک ختم شود.

استقبال دوستان ما از سوژه‌ای که عنوانش رو «برسد به دست دندان‌پزشکم» گذاشتیم بیش از چیزی بود که انتظار داشتیم. طوری که ناچار شدیم این سوژه را در قالب دو اپیزود تنظیم و منتشر کنیم. به این ترتیب اپیزود چهاردهم و پانزدهم بیستوری به عنوان بیستوری پلاس هفتم و هشتم به این سوژه اختصاص پیدا کرد.

این دو اپیزود به عنوان اولین اپیزودهای بیستوری در سال ۴۰۲ در فروردین ماه و به فاصله کوتاهی از هم منتشر می‌شوند

امیدوارم هم از شنیدن آنها لذت ببرید و اگر دندان‌پزشک هستید برای ما و شما تلنگری باشه تا به حس و حال بیمارانمان قبل، حین و بعد از درمان توجه و دقت بیشتری داشته باشیم و بتوانیم آنها را بهتر و هم‌دلانه‌تر درک کنیم.

ذکر این نکته ضروری است که مهمانان این دو اپیزود محدود به کسانی هستند که در دایره شناخت ما به عنوان سازندگان پادکست می‌گنجیدند و نماینده کل جامعه و همه دیدگاه‌ها نیستند. از طرفی روایت آنها ماحصل تجربه زیسته و کاملا شخصی است و قابل تعمیم به کل نیست. ممکن است تجربه و روایت هر کدام از مراجعه‌کنندگان به دندان‌پزشکی با توجه به شرایط شخصی و اجتماعی و درمانگرشان با تجربه دوستانی که خاطره‌شان را در این دو اپیزود می‌شنوید متفاوت باشد.

اجازه بدهید تشکر کنم از همه دوستانی که دعوت من برای حضور در این سریال دو قسمتی را پذیرفتند و تجربه زیسته خودشان را از دندان‌پزشکی بی‌هیچ سانسور و ملاحظه‌ای روایت کردند و برای من فرستادند. قطعا حضورشان در این پادکست باعث افتخار من و تیم بیستوری است

مهمانان قسمت اول:

۱- [...]

۲- امید مرجمکی

۳- شهرزاد همتی

۴- سارا عطایی

۵- علی حق‌پناه

۶- ثمر نوایی

۷- سحر کاوه

۸ - معصومه اصغری

۹- مائده مرتضوی

۱۰- رامین جعفری

۱۱- زهره کوهی

۱۲- احسان رحیم‌زاده

۱۳- فرزانه ابراهیم‌زاده

۱۴- مریم جعفری

۱۵- امید اخوی

۱۶- مریم نجم‌الدین

۱۷- ثمر نوایی

۱۸- نادر قبله‌ای