وضــــعیت : متــاهــــل

نشستم برای کسی که سیزده سال باهاش زندگی کرده بودمیه پیام نوشتممی‌دونستم کجا بزنم که بیشتر دردش بگیره.

یه روز برگشتم خونه و دیدم تقریباً خالی شده. می‌تونستم پیگیری کنم و بجنگم، ولی یه سؤال ذهنم رو درگیر کرد: اینکه حق با منه، یعنی حتماً باید تا آخرش برم؟

آیا عشق فقط یک انتخاب است که یک‌بار در ابتدای رابطه انجام می‌دهیم؟یا رابطه‌های سالم، نتیجه صدها و هزاران انتخاب کوچک روزانه‌اند؟چرا بعضی آدم‌ها بعد از سال‌ها هنوز یکدیگر را انتخاب می‌کنند و بعضی دیگر، مدت‌ها قبل از جدایی رسمی، از نظر عاطفی رابطه را ترک کرده‌اند؟

چرا بعضی زوج‌ها بعد از سال‌ها، عمیق‌تر، پخته‌تر و نزدیک‌تر می‌شوند؛ اما بعضی دیگر، در حالی که هنوز کنار هم هستند، آرام‌آرام از هم فاصله می‌گیرند؟آیا عشق به‌تنهایی برای ماندن یک رابطه کافی است؟یا اینکه دو نفر باید بتوانند در یک مسیر، با هم رشد کنند؟

چرا بعضی رابطه‌ها کم‌کم شبیه رابطه دو شریک برابر نیستند،بلکه شبیه رابطه یک فرمانده و یک پیرو می‌شوند؟چرا بعضی آدم‌ها همیشه می‌ترسند طرف مقابل را از دست بدهند، اما بعضی دیگر مطمئن‌اند که هر کاری کنند، دیگری می‌ماند؟در این اپیزود درباره توازن قدرت در رابطه حرف می‌زنیم؛ درباره اینکه چگونه پول، نیاز عاطفی، سکس، ترس از تنهایی، جذابیت یا حتی توانایی ترک کردن، می‌توانند به اهرم قدرت تبدیل شوند

صمیمیت از جایی شروع می‌شود که دیگر لازم نیست قوی، کامل یا بی‌نقص به نظر برسی.جایی که می‌توانی ترس‌هایت، ضعف‌هایت و حتی بخش‌های دوست‌نداشتنیخودت را نشان بدهی و هنوز احساس کنی که دوست‌داشتنی هستی.Music by Sergio Prosvirini from Pixabay

گاهی بزرگ‌ترین تنهایی این نیست که کسی را نداشته باشی.این است که در کنار کسی زندگی کنی، اما هرگز احساس امنیت نکنی.جایی که باید پناهگاهت باشد، تبدیل می‌شود به جایی که مدام باید از خودت محافظت کنی.Music by Sergio Prosvirini from Pixabay

بعد از بعضی اتفاق‌ها، دیگر همان آدم سابق نمی‌شویم.اعتمادمان عوض می‌شود.نگاهمان به عشق عوض می‌شود.حتی نگاهمان به خودمان عوض می‌شود.اما شاید رشد، دقیقاً از همین نقطه شروع می‌شودMusic by Sergio Prosvirini from Pixabay