عشق به زبان آدمیزاد

چرا از تنهایی می‌ترسیم، اما از صمیمیت هم می‌ترسیم؟.

اگه نیمه‌ی گمشده‌ای وجود نداره، پس دنبال چی می‌گردیم؟شرح: اگه قرار نیست کسی ما رو «کامل» کنه، پس چرا رابطه می‌سازیم؟ دوباتن با ظرافتِ فلسفی و لحنی صمیمی، افسانه‌ی نیمه‌ی گمشده رو بازنویسی می‌کنه: ما دنبال تکمیل شدن نیستیم، دنبالِ آینه‌ایم که بهمون نشون بده چطور می‌شه با دیگری، بدونِ از دست دادنِ خودمون، رشد کنیم

خیلی از ما سال‌هاست که در حال واکنش نشان دادنیم، بی‌آنکه بدانیم به چه چیزی. گاهی گذشته، خیلی بیشتر از آنچه فکر می‌کنیم در زمان حال حضور دارد.

ما معمولاً دنبال تغییر دادن زندگی هستیم؛ اما شاید قبل از آن، لازم باشد بفهمیم چه چیزی درون ما در حال هدایت کردن زندگی است.

بعضی از دردهای زندگی، با حل شدن از بین نمی‌روند؛ با فهمیده شدن آرام‌تر می‌شوند. این اپیزود تلاشی است برای فهمیدنِ کمی بیشترِ خودمان.

بزرگسالی فقط بیشتر شدن سن نیست. شاید بیشتر از هر چیز، یاد گرفتنِ زبان احساسات باشد؛ زبانی که خیلی از ما هیچ‌وقت فرصت یاد گرفتنش را نداشتیم.

همه‌ی ما فکر می‌کنیم دلیل رفتارهایمان را می‌دانیم. اما ذهن انسان، استاد پنهان‌کاری است. گاهی آنچه ما «منطقی» می‌نامیم، فقط اسم محترمانه‌ی یک ترس قدیمی است.

ما بیشتر عمرمان را با خودمان زندگی می‌کنیم، اما عجیب است که چقدر کم خودمان را می‌شناسیم. شاید ریشه‌ی خیلی از تصمیم‌ها، ترس‌ها و رابطه‌های ما، جایی باشد که کمتر به آن سر زده‌ایم.