نوش جان

گاهی یک اتفاقاتی در زندگی یک ملت، یک نسل می‌افتد. یک دوره و تحولی که طبیعتاً در تاریخ به جا خواهد ماند و صفحاتی از کتاب تاریخ را به خود اختصاص خواهد داد، وارد کتاب‌های درسی خواهد شد؛ جنگ، انقلاب ،کودتا یا ... اینجاست که آدمهای عادی با هزاران داستان در زیر این تحولات گم می شوند و کسی داستانهای انها را روایت نمی کند. ثبت نمی کند. به نظرم می رسد هر کدام از ما باید تا می توانیم این داستان‌ها را پیدا و روایت کنیم.اطلاعات تکمیلی از فیلم پیشنهادی و موسیقی ها در اینستاگرام و تلگرام "نوش جان" می توانید بخوانید.

بعضی از آدمها فارغ از نوع وابستگی چنان تاثیر عمیقی بر زندگی ما می گذارند که حتی با گذشت سالها این اثر کمرنگ نمی شود. سراسر خاطرات ما با پرتره هایی رقم خورده که به نوعی در شکل گیری آنچه که هستیم ایفای نقش کرده اند. در این اپیزود به داستان واقعی آقای صاد و پسرش گوش خواهید داد. موسیقی هایی که می شنوید هم نغمه هایی است که از خانه او به گوش می رسید.

این روزها آدمها در جستجوی چیزهای زیادی هستند از جمله زیبایی.‌ مرد و زن هم ندارد. به هر وسیله توسل می کنند که به جنگ پیری بروند و اشکالات را تصحیح کند. قصد خرده گرفتن ندارم. صورت و بدن هر کس متعلق به خودش است و صاحب اختیار. تجربه شخصی خودم را بشنوید. به همراه چند موزیک پائیزی و غذای پاییزی و فرازهایی از تاریخ رژلب.

گاهی یک رایحه، یک منظره و یک صدا، ما را به مفهومی فرهنگی و معنایی متصل می‌کند. شاید متصل کردن واژهٔ ضعیفی برای توصیف این حالت باشد، ما را غرق لخظه‌ای در گذشته می‌کند. لحظه‌ای که معمولاً در پیوند با تاریخ زندگی شخصی، حیات سرزمینی و زندگی اجتماعی‌امان است. این پیوندها و این لحظه‌ها همان‌هایی هستند که از ما آدمی دارای هویت می‌سازند. هویت و پیوندهای فرهنگی و حسی همچنان دغدغه روزمرهٔ یک مهاجر است.موسیقی‌های این شمارهٔ نوش جان را از آثار آقای مرتضی برجسته انتخاب کرده‌ام.

گاهی در روزمرگی هامون باید با چیزهای عجیبی سر و کله بزنیم، از نجات قورباغه تا هم نشینی با کنه های خون آشام.‌ با من در اپیزود نهم همراه باشید تا بعد از شنیدن این خاطره، یک غذای اصیل گنابادی درست کنیم و در بزرگداشت استاد پشنگ کامکار به قطعاتی از مجموعه گل به دامن با صدای زیبای بیژن بیژنی و تنظیم استادانه ارسلان کامکار را بشنویم و در نهایت به داستانی کوتاه از شهرنوش پارسی پور گوش بدهیم.برای توضیحات و اطلاعات بیشتر از این اپیزود به اینستاگرام و یا کانال تلگرام نوش جان مراجعه کنید.

در اپیزود هشتم از فصل دوم نوش جان، به روزمرگی های یک میگرنی پرداخته ام و اینکه چه سخت بر او می گذرد. موسیقی این اپیزود به آثار زنده یاد استاد مجتبی میرزاده اختصاص داده شده است. در بخش پایانی نیز جستاری کوتاه از دیوید سداریس خوانده ام. برای اطلاعات بیشتر از اتفاقات این اپیزود به ویژه موسیقی ها به صفحه اینستاگرام نوش جان یا کانال تلگرام آن مراجعه کنید.

در بزرگداشت کتاب‌فروشی لارستان و بانیان و حافظانشاین شماره پادکست را به یکی از دوست‌داشتنی‌ترین و عزیزترین مکان‌های تهران اختصاص داده‌ام. لارستان تاثیر زیادی بر زندگی من و بسیاری دیگر از دوستانم داشته. در سال‌های سخت و در شرایطی که از درد و رنج به جان می‌آمدیم، رفتن به لارستان و معاشرت با اهالی آنجا و دمی آرمیدن در سایه‌سار کتاب و رفاقت به ما جانی تازه می‌داد...استاد کامبیز روشن روان و بیژن بیژنی درخشان‌ترین آثار موسیقی چند دههٔ گذشتهٔ ایران را خلق کرده‌اند و شاید برای نسل فرزندان ما شناخته شده نیستند.منتخبی از آثار استاد کامبیز روشن روان به همراهی بیژن بیژنی را از مجموعه‌های آینه در آینه و نهان‌خانه دل در این شماره آورده‌ام. برای شنیدن متن کامل این آثار می‌توانید آنها را از فروشگاه‌های قانونی دانلود کنید.

نسل ما، در سالهای پس از انقلاب، زیر سایه جنگ، کمبود، فقر و محدودیت ها، برای اتصال با جهان و پر کردن اوقات فراغتش پناه به ویدیو بردند. گرچه که ویدیو هم در ابتدای حضور تبدیل به کالای ممنوعه شد، ولی حتی این ممنوعیت هم نتوانست جلوی ورود این دستگاه به خانه ها و حواشی اش را بگیرید. در شماره پنجم از فصل دوم به خاطرات این دوران پرداخته ام. زمانی که ویدیو مهمان خانه مان شد، همراهش نواری با دست نوشته «شوی خاطره ها» آمد. چند موسیقی از آن را که به یاد داشتم، چاشنی این شماره کرده ام که امیدوارم دوست داشته باشید. مطلب پایانی این اپیزود برشهایی از کتاب امر روزمره در جامعه پسا انقلابی است نوشته عباس کاظمی است.