نوش جان

در بزرگداشت کتاب‌فروشی لارستان و بانیان و حافظانشاین شماره پادکست را به یکی از دوست‌داشتنی‌ترین و عزیزترین مکان‌های تهران اختصاص داده‌ام. لارستان تاثیر زیادی بر زندگی من و بسیاری دیگر از دوستانم داشته. در سال‌های سخت و در شرایطی که از درد و رنج به جان می‌آمدیم، رفتن به لارستان و معاشرت با اهالی آنجا و دمی آرمیدن در سایه‌سار کتاب و رفاقت به ما جانی تازه می‌داد...استاد کامبیز روشن روان و بیژن بیژنی درخشان‌ترین آثار موسیقی چند دههٔ گذشتهٔ ایران را خلق کرده‌اند و شاید برای نسل فرزندان ما شناخته شده نیستند.منتخبی از آثار استاد کامبیز روشن روان به همراهی بیژن بیژنی را از مجموعه‌های آینه در آینه و نهان‌خانه دل در این شماره آورده‌ام. برای شنیدن متن کامل این آثار می‌توانید آنها را از فروشگاه‌های قانونی دانلود کنید.

نسل ما، در سالهای پس از انقلاب، زیر سایه جنگ، کمبود، فقر و محدودیت ها، برای اتصال با جهان و پر کردن اوقات فراغتش پناه به ویدیو بردند. گرچه که ویدیو هم در ابتدای حضور تبدیل به کالای ممنوعه شد، ولی حتی این ممنوعیت هم نتوانست جلوی ورود این دستگاه به خانه ها و حواشی اش را بگیرید. در شماره پنجم از فصل دوم به خاطرات این دوران پرداخته ام. زمانی که ویدیو مهمان خانه مان شد، همراهش نواری با دست نوشته «شوی خاطره ها» آمد. چند موسیقی از آن را که به یاد داشتم، چاشنی این شماره کرده ام که امیدوارم دوست داشته باشید. مطلب پایانی این اپیزود برشهایی از کتاب امر روزمره در جامعه پسا انقلابی است نوشته عباس کاظمی است.

در ادامه گشت و گذار و سفر شخصی‌ام در گوشه و کنار تهران همراه من باشید در گذری از پارک ملت یا پارک شاهنشاهی. هنوز بسیاری از قدیمی‌ها این پارک را به همان نام قدیمش می‌شناسند. برای نسل من، آنها که در تهران سال‌های شصت زندگی کرده‌اند، این پارک اهمیت زیادی دارد. اینجا جایی بود که ما از روزمرهٔ زندگی در شهری که رنگ نداشت و روزها و شب‌هایش با جنگ و حمله هوایی و موشکی سپری می‌شد، اندکی کودکی می‌کردیم. باغ وحش کوچک و بوفهٔ وسط جزیره و ماشین دودی عتیقه آن که با بی مبالاتی رهایش کرده بودند، بزرگترین دلخوشی‌ها بود.موسیقی این شماره به بزرگداشت یکی از نوابغ موسیقی پاپ ایران یعنی آقای صادق نجوکی اختصاص دارد.آقای نجوکی در کارنامه خود سه آلبوم هم دارد که خود خوانندگی و آهنگسازی و تنظیمش را بر عهده داشته. در. این قسمت سه ترانه از ساخته‌های ایشان را آورده‌ام؛ ولوله، نگار و بت شکن.یک قطعه از موسیقی فیلم معرفی شده یعنی «بهترین پیشنهاد» را هم آورده‌ام. قطعهٔ بی‌کلام هم ساختهٔ صادق نجوکی و مقدمه ترانه «سیاچشمون» خانم هایده است. در آخر هم یکی از زیباترین ساخته‌های صادق نجوکی با صدای خانم هایده را آورده‌ام: »عالم یکرنگی« ممنونم که نوش جان را می‌شنوید.برای حمایت از نوش‌جان لطفا قسمت‌های پادکست و پست‌های اینستاگرامی آن را با دوستان خود به اشتراک بگذارید.

تهران برای من مجموعه‌ای از تضادهاست، ترکیبی از دوست داشتن و نداشتن‌ها، مهربانی ها و بدی‌ها، روشنی و تاریکی‌ها ، پاکی و آلودگی‌ها . شهری که عین دوست داشتنش می‌توانم از آن متنفر باشم . عین اینکه می‌خواهم درونش باشم , می‌توانم ازآن فرار کنم و جایی بروم که این شهر پیدایم نکند. شهری که از این سفر تا آن سفر تغییر می کند، شهری که خاطرات تصویری اش به تدریج از بین می روند و افسوس بر جای می گذارند.با من همراه شوید تا تهران را کمی مرور کنیم.موسیقی‌ها؛امیررضا خیریسیاوش قمیشیدنگ‌شوسینا خجازی

چمدان غربتمهاجرت که می کنیم، فرسنگ‌ها از زادگاه خودمان دور می شویم. زندگی ما جایی دیگر بنا می شود در حالیکه ریشه هایمان جای دیگری در خاک تنیده شده است. هر بار سفر به زادگاه داستانی دارد. چمدان که می بندیم، سوار هواپیما که می شویم، پای در خاک شهرمان که می گذاریم، هر کدام روانیست با حال و هوای خودش.این تجربه مشترک تمام مهاجرین است.در این سفر با من همراه شوید، بیایید یک غذای ساده و گیاهی از دشتهای لامانچا به یاد دن کیشوت درست کنیم، فیلم ببینیم، موسیقی گوش کنیم و تحمل سوگ را برای خودمان راحت تر کنیم.این شماره، شنونده چند آهنگ زیبا از خانم هایده هستیم.هایده، موسیقی پاپ ایرانی را وزن و اعتبار داد. البته که ترانه سرا‌ها و آهنگ‌سازانی که با او کار کرده‌اند هم از بهترین‌ها بوده و هستند. هایده و این هنرمندان، آثار زیبایی خلق کردند که به غنای فرهنگ ما افزود. موسیقی هایده رنگ و رویی به شدت ایرانی داشت، ترانه‌هایی که پس از مهاجرتش خواند همیشه یاد و خاطره‌ای از وطن و خانه در آنها بود. یادش خوش که جایش در تمام این سال‌ها خالی مانده و دیگر هیچ خواننده‌ای نتوانسته برجای او بنشیند. ترانه‌های این قسمت را به سختی از بین ده‌ها کار بی‌نظیر او انتخاب کرده‌ام. البته که سعی داشته‌ام کمی هم شاد باشند.«ای زندگی سلام»، ترانه از لیلا کسری و موسیقی حسن شماعی زاده«نگو نمیام» آهنگ و ترانه از جهانبخش پازوکی و تنظیم منوچهر چشم آذر«ساقی» ترانه از اردلان سرفراز، موسیقی فرید زلاند با تنظیم منوچهر چشم آذر«سیه چشمون» ترانه از لیلا کسری، موسیقی از صادق نجوکیقطعهٔ بدون کلام از مقدمه بسیار زیبای سیه‌چشمون از صادق نجوکی«شوریده سر» ترانه از بیژن سمندر، موسیقی از صادق نجوکی

من با فصلی جدید بازگشتم و البته با یک‌دنیا دلتنگی برای تک‌تک شما. در این مدت بر من و ما ماجراها گذشت، ولی ما هستیم. همانطور که همیشه بوده‌ایم. در این شماره بازهم روایت خودم را می‌گویم، کمی با هم آشپزی می‌کنیم و موسیقی خوب استاد حسن شماعی‌زاده را گوش می‌دهیم و البته برشی از یک کتاب را می‌خوانیم.از این فصل من در ستایش روزمرگی می‌نویسم و می‌خوانم، در ستایش زندگی، در ستایش آنچه که هستیم و داریم.سرتون سلامت و زندگی نوش‌جونتون

مثل همهٔ ایرانی‌ها در این مدت مثل جن‌زده‌ها پیگیر اخبار بودیم و تلاش می‌کردیم تا کاری برای وطن و هموطن انجام بدهیم. روزهای سختی گذشتند، بسیاری از کسانی که لباس دوستی به بر داشتند، ما را ترک کردند. لحظهٔ خطیری در زندگی همهٔ ما ایرانی‌ها اتفاق افتاد. بعضی‌ها در همهٔ این لحظات با همهٔ مخالفت‌ها و تقدهایی که داشتند، از شرافت و وطن‌دوستی تعریف دیگری به دست دادند . این روزها بدون شک در تاریخ ایران ماندگار خواهند شد، این روزها سندی شدند بر همبستگی و پیوستگی بدنهٔ واحدی به نام ایران که تنها کوه و بیابان و دریا و دشت نیست. پیکرهٔ جانداری است که از میلیون‌ها سلول زندهٔ انسانی درست شده و غیر قابل گسست است.این اپیزود را با احوال پریشان و اندکی بیماری ساخته‌ام، چندین جا لغزش‌های زبانی و متنی دارم. گذاشتم بماند به یادگار این روزهای سخت. پوزش مرا پذیرا باشید.حجم موسیقی‌ها این اپیزود بیشتر از همیشه است، آنچه قطعات زیبای دربارهٔ وطن به یاد داشتم را اینجا آوردم. دوست داشتید، تا آخر گوش کنید.قطعات به ترتیب:از خشت و خاک ساخته صادق چراغی و اجرای گروه ایل، مقدمهاین اپیزود هم از دکلمه بهروز رضوی از همین مجموعه انتخاب شده بود.ای‌ایران ایران ساختهٔ محمد سریر و با صدای زنده‌یاد محمد نوریسپیده - ساختهٔ استاد محمدرضا لطفی و صدای استاد محمدرضا شجریان با اجرای گروه شیداکاروان شهید ساخته استاد محمدرضا لطفی با صدای استاد شهرام ناظریایران - سختهٔ ارسلان کامکار، با صدای زنده یاد حسین سرشاروطن ساختهٔ سعید فرج پوری وبا صدای همایون شجریانایران من ساختهٔ سهراب پورناظری و با صدای همایون شجریان

خاطرات تحصیلی نسل ما، قرین شادی‌های کوچک، و غم‌های بزرگ و ترس‌های نامتنهاهی است. رنگ‌های آن روزگار سیاه و خاکستری بود و عجیب است که وقتی از هم سن و سال‌هایم می‌پرسم آن‌ها هم رنگ خاطراتشان را چنین توصیف می‌کنند. این قسمت سری به آن روزها زده‌ام، از آزارهای کوچک و بزرگی که می‌دیدیم و روان‌امان رنجور می‌شد و هیچ‌کس به بچه‌ها کمترین اعتنایی نداشت. برای همین آن عدهٔ معدودی که کودکی را به رسمیت می‌شناختند و برای کودکان آن زمان به زحمت تلاش می‌کردند تا رنگ و خنده و شادی بیاورند قابل تقدیر و بلکه تقدیس هستند.در این قسمت از آثار آقای معین عزیز ترانه‌های شنیدنی و خاطره‌انگیز گذاشته‌ام. خدا سلامت‌اشان بدارد که در تمام این سال‌ها اصالت و شخصیت و انتخاب صحیح و سالم خودشان را حفظ کردند. می‌دانم که وظیفه داریم اسامی آهنگسازان و ترانه سرایان این آثار به راستی زیبا را هم بیاوریم، اما از همین جا به این بسنده کنم که بزرگی و هنر بی‌نظیرشان برای همیشه در دل و جان نسل ما - حتی آنهایی که از کار در وطن محرومشان کردند - باقی مانده و خواهد ماند. سپاس از اینکه نوش جان را می‌شنوید و به دیگران معرفی می‌کنید.