Pandora

تو قدم اول می خوام یه تعریفی از کمالگرایی داشته باشم تا متوجه بشیم که دقیقا داریم در مورد چی صحبت می کنیم. کمالگرایی یعنی اینکه شما سعی کنین کاری که انجام میدین هیچ نقصی نداشته باشه استانداردهای بالا و گاهی اوقات غیرواقعی داشته باشین. روی اشتباهات خودتون تمرکز زیادی بکنین و بی‌نهایت حساس باشین روی این قضیه که کسی هیچ‌وقت اشتباهات شما رو نبینه. در مرحله بعدی طبق رسم همیشگی مون، دوباره با هم وارد اون «اتاق فرمانِ» معروف مغزمون می شیم تا ببینیم وقتی ویروس کمال‌گرایی به سیستم عامل مغز ما حمله می‌کنه، اون پشت چه اتفاقی و می‌افته و در نهایت تکنیک ها و فرمان هایی رو یاد می گیریم برای رهایی از کمالگرایی ... پس با من همراه باشینMusic: #Sara_Naeini#Omid_Nemati#Sina_Hejazi

این حسِ غریب که انگار زندگی واقعی‌ت شروع نشده و تو توی اتاق انتظارِ یه ایستگاه قطار جا موندی، اسمش تنبلی نیست. اگر کارهات رو مدام عقب می‌اندازی، اگر توی تصمیم‌گیری‌ها دچار فرسودگی شدی و حس می‌کنی زمان داره از بین انگشتات سُر می‌خوره و می‌ره، این اپیزود دقیقاً برای توئه. چون من امروز اینجام تا بهت یه حقیقت علمی رو بگم که شاید نجاتت بده: اهمال‌کاریِ تو، ریشه توی تنبلی یا عدم مهارت مدیریت زمان نداره؛ این فقط یک واکنش دفاعی به اضطراب‌های تلنبار شده‌ست.Musics:#Bomrani#Lachini

امروز می‌خوایم بریم سراغ یکی از پیچیده‌ترین رفتارهای انسانی: پاسخ‌های متضاد به تروما. می‌خوایم ببینیم سیستم عصبی ما در برابرِ بحران‌ها و خصوصا بحرانی که این روزها سرزمینمون و هموطنانمون دچارش هستن، چرا یکی رو می‌فرسته خط مقدم و یکی رو می‌فرسته توی پیله‌ی تنهایی ... در برابر طوفان: چرا یکی می‌دود و یکی دیگه انگار سنگ می‌شه... 

قراره با هم بفهمیم این حس گناه بازمانده از کجا میاد. چرا مغز ما اینطوری بهش واکنش نشون میده و از همه مهم‌تر چطور میشه باهاش کنار اومد؟ به نظرم این موضوع خیلی مهمه چون اولین قدم برای مدیریت هر حسی اینه که بشناسیمش.پس اول میریم سراغ تعریفش، بعد اثراتش روی ذهن رو می‌بینیم و آخر سرم می‌رسیم به چند تا راهکار عملی.Music: #Sogand #Bomrani #Daal

انگار انداختنت ته یه چاه عمیق، تاریک و سرد که انگار هرچی بیشتر دست و پا می زنی خاک بیشتری روت میریزه! انگار دیگه نفست بالا نمیاد! نه؟ صدای اخبار، صدای ترس، صدای گریه مادرا، خشمی که نمی دونی باید چیکارش کنی... شاید با خودت میگی این خاک نفرین شدست... شاید فکر کنی دیگه آخر خطه و دیگه قراره همین جا زیر این همه فشار تموم بشیم... ولی بزار یه چیزی بهت بگم... یه چیزی که شاید وسط این جهنم یه کمی آرومت کنه... این تاریکی، تاریکیه گور نیست و این فشار که داری سنگینی اش رو روی قلبت حس می کنی، فشار مرگ نیست... این فکرها "پیش‌بینیِ آینده" نیستن؛ این‌ها "فاجعه‌سازیِ" مغزِ وحشت‌زده‌ی ماست که به اشتباه فکر می‌کنه با مرورِ مدامِ این بدبختیا، داره ما رو برای روزِ واقعه آماده می‌کنه. اما حقیقت اینه که این آمادگی نیست؛ این غرق شدن توترس  و اضطرابیه که هنوز اتفاق نیفتاده و فقط داره توانِ امروزت رو جذب خودش می کنه. اگه شنیدنِ این حرف‌ها، لایِ این همه آشوب، برات مثل یه لنگرِ کوچیک بود یا حتی برای چند دقیقه قلبت رو آروم کرد، این حس رو تکثیر کن. این اپیزود رو برای کسی بفرست که می‌دونی شب‌ها با فکرهای ترسناک بیداره؛ برای کسی که رویاهاش زیرِ آوارِ "اگه فلان بشه چی" دفن شده.مراقبِ آرامشِ لرزانِ این روزهاتون باشین. Music by: #Bomrani #بمرانی #Habib #حبیب

دنیای بیرونِ ما پر از آشوبه. ما خصوصا این روزا، توی یه "ماراتنِ تصمیم‌گیری" هستیم که هیچ‌کدوممون براش تمرین نکردیم. اگر این روزها یادت می‌ره کلید رو کجا گذاشتی، یا انتخابِ یه رستوران برات مثل حل کردنِ معادله‌ی چندمجهولیه، با خودت مهربون باش.یادت باشه، مغز تو هم مثل بدنت، یه حد و مرزِی برای توانمندی‌هاش داره. "اتاق فرمانِ" وجودت، قشر پیش‌پیشانیِ تو، قهرمانِ قصه نیست که هیچ‌وقت خسته نشه؛ اون فقط یه باکِ بنزینِ محدود داره که توی این جغرافیا، خیلی سریع‌تر از حالت عادی تبخیر می‌شه.اگر این اپیزود برات مفید بوده، برای اون دوستی بفرست که می‌دونی این روزها زیر بارِ سنگینِ مسئولیت‌ها و تصمیم‌های ناتمام داره له می‌شه. براش بفرست و بهش بگو: "بیا یه کم به این مغزِ خسته و درمونده استراحت بدیم. بیا جلیقه‌های نجاتمون رو بپوشیم تا توی این اقیانوس دووم بیاریم."Music: #Bomrani#گروه بمرانی

 یادتون باشه بدن ما، صادق‌ترین بخش وجود ماست؛ اون تروماهایی را به یاد می‌آوره که ذهن ما سعی کرده فراموش کنه.  تو این اپزود می خوایم بفهمیم چرا معده‌درد، تپش قلب و کمردرد، زبانِ مخفیِ روانیه که دیگه توانِ هضم این حجم از تروما رو نداره. اما قبل از اینکه به ..سراغ نشونه‌ها بریم، بیایین ببینیم اصلاً در اتاق فرمان بدن ما چی می‌گذره که چنین واکنش‌های شدیدی نشون می‌ده.

اسطوره‌ها می‌گن وقتی پاندورا درِ جعبه رو باز کرد، همه‌ی رنج‌ها بیرون ریختن، اما تهِ جعبه یه چیز باقی موند که از همه‌ی اون دردا قوی‌تر بود: امید رسالتِ پاندورا قبل از هر چیز، حفظِ همین امیده. امیدی که از سرِ بی‌خیالی نیست، بلکه از دلِ آگاهی و پذیرشِ رنج به دست میاد. هدف ما اینجا اینه که ِ روانِمون رو مجهز کنیم به یه سری ابزارهای تاب‌آوری . می‌خوایم  ابزارهایی از دنیای واقعیبرای خودمون درست کنیم تا تو دل بحران زندگیمون رو بازسازی کنیم و   از پس شکست‌های جدی بر بیایم و رشد کنیم.  پاندورا می‌خواد بهمون یاد بده چطوری وسطِ طوفان، معنای زندگی‌مون رو پیدا کنیم و اون شعله‌ی امید رو تهِ قلبمون رو روشن نگه داریم. من ساناز هستم، و اینجا پادکست پاندوراست. خوش اومدید به این مأمنِ تازه...