Mona Kișisi

Rüyalar, semboller ve eşzamanlılıklar eşliğinde Mona, beklemenin edilgenlik değil, yaratımın kendisi olduğunu fark ediyor. Bu bölüm, insanın hayatını bir sanat eserine dönüştürebilmesi için gereken en temel şeyle yüzleştiği yer: Gerçekten yaşayabilmek için, ölmeyi göze almak.

Ne istemediğini bilmeye başlayan ama ne istediğini henüz adlandıramayan bir yerde Mona. Herkesin ne istediğini bildiği varsayılan bir dünyada, Mona bilmediğini itiraf ediyor. Ve belki de ilk doğru adım tam olarak bu.

Beyin güvenilmez bir jöle

Mona'nin kendisini iletişimde yetersiz sandığı yerlerin aslında ait hissetmediği alanlar olduğunu fark ettiği; anlam arayışının, görülme ve anlaşılma ihtiyacıyla kesiştiği bir bölüm. Hayatın yalnızca yaşanacak değil, hissedilecek ve sezilecek bir tarafı olduğunu hatırlıyor ve bize de hatırlatıyor

Hayatta kalmak için giyilen bir kimliğin, artık dar gelmeye başlaması. Mona, cool görünmekle canlı hissetmek arasındaki farkın izini sürüyor.

Mona esnekliğin, bedenle temasın ve kendinle konuşma dilini değiştirmenin onu ve diğerlerini dönüştürdüğünü fark ediyor. Geldiğin yerde yoktu ama vardığın yerde çok şey var.