کتاب پـــــــز

«آدم می‌تواند درباره‌ی سوگ بداند، آن را توضیح دهد و حتی به دیگران کمک کند؛ اما وقتی نوبت خودش می‌رسد،دانستن همیشه از درد عقب‌تر است.

یالوم میان کتاب‌هایی که برای رنج دیگران نوشته بود، دنبال جمله‌ای می‌گشت که این‌بار بتواند خودش را نجات دهد

«بلاتکلیفیِ سوگ همین‌جاست؛ گذشته دیگر قابل برگشت نیست، اما آینده هم هنوز جرئت نکرده شکل بگیرد.

«ترک‌کردن خانه فقط جابه‌جایی از یک مکان نیست؛ بیرون‌آمدن از زندگی‌ای است که هنوز گوشه‌گوشه‌اش منتظر بازگشت کسی مانده.

ذهن بعضی واقعیت‌ها را انکار نمی‌کند چون نفهمیده؛ انکارشان می‌کند چون هنوز توانِ زندگی‌کردن با آن‌ها را ندارد

«وقتی یکی از دو نفر می‌رود، بازمانده فقط همسرش را از دست نمی‌دهد؛ بخشی از عادت‌ها، خاطره‌ها و هویتی را هم گم می‌کند که تنها در کنار او وجود داشت.

«بزرگسال‌بودن یعنی بتوانی به‌تنهایی زندگی کنی؛ اما هیچ‌کس نمی‌گوید یادگرفتن این استقلال بعد از یک عمر دونفره‌بودن، چقدر دیر و دردناک است.

«بعد از رفتن او، یالوم فقط با سکوت خانه روبه‌رو نبود؛ باید یاد می‌گرفت بدون کسی زندگی کند که شصت‌وپنج سال شاهد تمام نسخه‌های او بوده است.