Cozy Corner with Hossein Nasiri | کوزی کرنر با حسین نصیری

آقای «کیان پورتراب» موزیسین، آهنگساز، ترانه‌سرا، تنظیم‌کننده و خواننده‌ی آلترناتیو راک و پاپ، مهمان این قسمت از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛او فعالیت حرفه‌ای خود را از سال‌های نوجوانی و با حضور در فضای موسیقی راک مستقل ایران آغاز کرد؛ جایی که به‌عنوان یکی از اعضای گروه «کامنت» شناخته شد؛ گروهی که برای بسیاری از مخاطبان نسل جوان، یکی از متفاوت‌ترین و تأثیرگذارترین پروژه‌های موسیقی آلترناتیو فارسی بود.اما مسیر هنری کیان، تنها به فعالیت گروهی محدود نماند؛ او به مرور، وارد جهان شخصی‌تر و مستقل‌تری شد؛ جهانی که در آن، موسیقی برایش به بستری برای تجربه، کشف و بیان لایه‌های عمیق‌تر ذهن و احساس تبدیل شد. جهانی که در آن موسیقی تنها ابزار سرگرمی نیست، بلکه راهی برای بیان بحران‌های درونی، تنهایی، خشم، عشق، فروپاشی و بازسازی انسان معاصر است.کیان در سال‌های فعالیت خود، همواره تلاش کرده موسیقی را از قالب‌های کلیشه‌ای رایج فاصله دهد و به سمت ساخت فضایی شخصی، صادقانه و چندلایه حرکت کند؛ فضایی که در آن، صدا، سکوت، نویز، شعر و احساسات خام، همگی بخشی از روایت هستند.کیان پورتراب در هر دوره از فعالیت هنری‌اش، بخشی تازه از جهان ذهنی خود را آشکار کرده است؛ از قطعاتی که بر پایه‌ی خشم، اضطراب و بی‌قراری ساخته شده‌اند تا آثاری که به سکوت، تنهایی، پذیرش و مواجهه‌ی انسان با خودش نزدیک می‌شوند.در نگاه او، موسیقی یک «وضعیت» است؛ وضعیتی که می‌تواند هم پناهگاه باشد و هم میدان نبرد. او تلاش می‌کند به‌جای ساختن موسیقی صرفاً خوش‌شنیدنی، تجربه‌ای احساسی و زیسته خلق کند؛ تجربه‌ای که شنونده را وارد فضای ذهنی و عاطفی اثر کند.آلبوم‌ها و پروژه‌های موسیقایی کیان پورتراب، هرکدام نماینده‌ی بخشی از این مسیر تحول هستند؛ مسیری که از صداهای خشن‌تر و بیرونی آغاز می‌شود و به جهان‌های شخصی‌تر، تاریک‌تر و تأمل‌برانگیزتر می‌رسد. او از آن دسته هنرمندانی است که بیش از آن‌که به تکرار موفقیت‌های گذشته فکر کنند، در تلاش‌اند هر بار جهان تازه‌ای را تجربه و خلق کنند.آن‌چه کیان پورتراب را از بسیاری از موزیسین‌های هم‌نسلش متمایز می‌کند، جسارت او در تغییر، تجربه‌گرایی و عبور از منطقه‌ی امن است؛ او همواره کوشیده میان موسیقی مستقل جهانی و زیست شخصی ایرانی پلی ایجاد کند؛ پلی میان اضطراب نسل امروز، تنهایی شهری، بحران هویت و میل به خلق.در گفت‌وگو با «کوزی کرنر»، کیان پورتراب از مسیر شکل‌گیری هویت موسیقایی‌اش می‌گوید؛ از سال‌های تجربه، شکست، آزمون‌وخطا، تأثیر موسیقی راک و آلترناتیو، تغییر نگاهش به صدا و ساختار، و از این‌که چگونه موسیقی برای او به ابزاری برای فهم جهان و فهم خودش تبدیل شده است.او درباره‌ی تفاوت دوره‌های مختلف کاری‌اش، تغییر فضای آلبوم‌ها، مفهوم «بلوغ هنری»، فشارهای فعالیت مستقل، و مواجهه‌ی یک هنرمند با جهان درونی‌اش صحبت می‌کند؛ مسیری که در آن، هر آلبوم نه فقط مجموعه‌ای از قطعات، بلکه سندی از یک دوره‌ی زیسته و احساسی است.نگاه کیان پورتراب به موسیقی، نگاهی شخصی، فلسفی و تجربه‌محور است؛ او باور دارد که هنر زمانی واقعی می‌شود که هنرمند حاضر باشد خودش را بی‌واسطه و بدون پنهان‌کاری وارد اثر کند.این شما و این گفت‌وگوی جذاب «کیان پورتراب» و «حسین نصیری» در کوزی کرنر.امیدواریم لذت ببرید و خلاق‌تر شوید.از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید.

آقای «امیدرضا کاظمی» مشاور توسعه‌ی کسب‌وکار در صنعت گردشگری و مهمان‌نوازی، پژوهشگر و فعال فرهنگی در حوزه‌ی هتلداری، مهمان این قسمت از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛او از چهره‌های شناخته‌شده‌ی صنعت میزبانی ایران است؛ از نخستین دانش‌آموختگان هنرستان هتلداری ایران که پس از تجربه‌ی کار در هتل‌های بزرگ تهران، مسیر خود را از مدیریت اجرایی به تفکر و بازتعریف فلسفه‌ی «میزبانی ایرانی» گسترش داد. نگاه او به میزبانی صرفاً یک شغل یا مهارت خدماتی نیست، بلکه گفت‌وگویی فرهنگی میان آداب و اصول است، جایی که «آداب»، ریشه در ادب و فرهنگ دارد و از دل رابطه‌ی زنده‌ی میزبان و مهمان زاده می‌شود، و «اصول»، ساختاری است که با گذر زمان باید دوباره بازخوانی و بازتعریف شود.امیدرضا در دوران کاری‌اش در پروژه‌هایی چون هتل تاریخی سرای عامری‌ها در کاشان، هتل آتنا تهران، هتل بوتیک سوريجان، و در همکاری با مجموعه‌هایی همچون گروه سورینت و شرکت عظام، نقش کلیدی در شکل‌گیری جریان تازه‌ای از بازآفرینی بناهای تاریخی و تجربه‌ی سفر ایرانی ایفا کرده است؛ جریانی که بعدها در سراسر ایران ادامه پیدا کرد و به شکل‌گیری بوتیک‌هتل‌ها و اقامتگاه‌های بومی انجامید.اما آن‌چه امیدرضا را از دیگر فعالان صنعت هتلداری متمایز می‌کند، زاویه‌ی نگاه انسانی و فرهنگی اوست؛ او باور دارد که میزبانی، بیش از هر چیز یک فرآیند پرورش است.همان‌طور که خودش می‌گوید: «آداب، پروروندنی است، دیکته‌شدنی نیست. ادب را باید در زمان کاشت، در تعامل آموخت و در معاشرت تجربه کرد.»او می‌کوشد نشان دهد که مهمان‌نوازی در ایران نه وارداتی از غرب، بلکه بخشی از ژن فرهنگی و تاریخی ماست؛ مفهومی که در معماری خانه‌ها، در شاه‌نشین‌ها و حیاط‌های بیرونی، در فرهنگ هم‌سفره‌گی و هم‌نشینی و در قهوه‌خانه‌های بوشهر و حیاط‌های کویری کاشان ریشه دارد. در نگاه او، «خانه ایرانی» نه فقط مکانی برای اقامت، که تجلی روح ارتباط، ادب و گفت‌وگوست.در گفت‌وگو با «کوزی کرنر»، امیدرضا کاظمی از تاریخ نانوشته‌ی صنعت گردشگری در ایران سخن می‌گوید؛ از جریان‌هایی که از دهه‌ی چهل آغاز شد، در دهه‌ی شصت زیر خاکستر ماند، و در دهه‌ی نود دوباره گل داد. او از نسل مدیرانی است که می‌کوشند استاندارد جهانی را در چارچوب آداب ایرانی بازتعریف کنند و در این مسیر، میان «اصول جهانی» و «روح بومی» پلی زنده بسازند.در کارنامه‌ی او، علاوه بر مدیریت و مشاوره، نقش‌های آموزشی و پژوهشی پررنگی دیده می‌شود؛ از تدریس در حوزه‌ی مدیریت رستوران و بوتیک‌هتل گرفته تا راه‌اندازی پلتفرم میزبین که ترکیبی از فناوری و تجربه‌ی انسانی را وارد صنعت میزبانی کرده است.نگاه امیدرضا کاظمی به میزبانی، نگاهی شاعرانه و فلسفی است؛ او معتقد است میزبانی، آیینه‌ای از فرهنگ ماست؛ جایی که شأن میزبان نه در خدمت، بلکه در هم‌نشینی معنا می‌یابد.این شما و این گفت‌وگوی جذاب «امیدرضا کاظمی» و «حسین نصیری» در کوزی کرنر.امیدواریم لذت ببرید و خلاق‌تر شوید.از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید.

خانم «فرشته حداد» و آقای «آرش آکند»، طراح، هنرمند و بنیان‌گذاران برند ایرانی «فَرموک»، مهمان این قسمت از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛«فرموک» برندی است زاده‌ی خیال، صبر و تجربه، که از مرز میان هنر و فشن عبور کرده و کلاه و لباس را از یک پوشش ساده به اثری هنری، شخصی و روایت‌گر بدل کرده است.فرشته حداد، با پیش‌زمینه‌ای در طراحی گرافیک، تئاتر و کاستوم‌دیزاین، و آرش آکند، با ذهنی نقاشانه و نگاهی مجسمه‌سازانه به فرم، بیش از یک دهه است که در کنار هم «فرموک» را چون اثری زنده می‌تنند؛ اثری که در آن هر کلاه و لباس نه صرفاً محصول، بلکه روایت است؛ روایتی از هویت، فرم، و خیال انسانی.نام «فرموک» خود حامل داستانی کهن است؛ واژه‌ای برگرفته از اسطوره‌ی یونانی سه الهه‌ی سرنوشت که رشته‌ی عمر آدمیان را با ابزاری به نام فرموک می‌ریسیدند. آرش آکند، که در ابتدا دنیای نقاشی و تصویرسازی را دنبال می‌کرد، از تجربه‌ی ساخت کلاه به عنوان سفری درون‌گرایانه یاد می‌کند؛ سفری که در آن آموخت «هنرمند در صبر زاده می‌شود». او ساخت کلاه را به مجسمه‌سازی تشبیه می‌کند، جایی که قالب‌ها شکسته می‌شوند و فرم‌ها از دل آزمون و خطا پدید می‌آیند. در نگاه او، کلاه «بومی برای نقاشی» است؛ بومی که این‌بار بر سر انسان می‌نشیند و به بخشی از هویت او بدل می‌شود.فرموک، که در آغاز تنها تجربه‌ای شخصی در ساخت کلاه بود، امروز به برندی مستقل در مرز میان هنر، فشن و طراحی مفهومی بدل شده است؛ برندی که با الهام از سنت «کلاه‌مالی» ایرانی و با ترکیب متریال‌هایی چون نمد، پشم خرگوش و سمور، فرآیندهایی کاملاً دست‌ساز و غیرتکراری را خلق می‌کند. در کارنامه‌ی این دو هنرمند، علاوه بر طراحی و تولید آثار دست‌ساز، همکاری با پروژه‌های سینمایی و برندهای فرهنگی نیز به چشم می‌خورد؛ از طراحی کاستوم برای فیلم‌ها تا خلق کالکشن‌هایی مفهومی که میان مد، روایت و فرهنگ ایرانی پلی تازه می‌سازند.اما آن‌چه «فرموک» را از سایر برندهای فشن متمایز می‌کند، نگاه فلسفی آن به انسان و پوشش است. در این جهان، کلاه تنها پوشش سر نیست؛ نمادی است از تفکر، از آگاهی، از قصه‌ای که هر فرد بر سر می‌نهد.و در نهایت، «فرموک» نه صرفاً یک برند، بلکه گفت‌وگویی زنده میان اسطوره، انسان و هنر است؛ جایی که فرم به معنا می‌رسد، و معنا بر سر آدمی می‌نشیند.این شما و این گفت‌وگوی جذاب «فرشته حداد»، «آرش آکند» و «حسین نصیری» در کوزی کرنر.امیدواریم لذت ببرید و خلاق‌تر شوید.از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید.

بیش از پنجاه روز از توقف فعالیت کوزی کرنر گذشته؛ پنجاه روزی که برای خیلی‌هامان فقط عدد نبود؛ زمستانی بود که با خودش سوگ آورد؛ سوگی که ردش هنوز روی صورت شهرها مانده؛ روی دل آدم‌ها؛ روی گفتگوهایی که نیمه‌تمام ماندند.دی‌ماه ۱۴۰۴ برای ایران فقط یک ماه نبود؛ فصلی بود که به صورت جمعی عزادار شدیم؛ و وقتی یک جامعه عزادار می‌شود، صداها آهسته‌تر و کلمات محتاط‌تر می‌شوند؛ و سکوت معنای دیگری پیدا می‌کند.در چنین روزهایی بیش از همیشه فهمیدیم که جامعه‌ی ما به چه چیزی نیاز دارد:به هم‌دلی.به گفت‌وگو.به خلاقیت.خلاق‌تر شدن نه به معنای ساختن چیزهای عجیب، بلکه به معنای پیدا کردن راه‌های تازه برای مواجهه با مسائل پیچیده‌ای که دورمان را گرفته‌اند.در همین ایام سکوت، پروژه‌ی مستقل کوزی کرنر دو ساله شد؛ پروژه‌ای که با شما رشد کرد؛ از مرز ۲۲۰ هزار نفر مخاطب گذشت؛ ۱۱۳ گفت‌وگوی صوتی و تصویری منتشر شد؛ نسخه‌های ویدیویی بیش از ۳ میلیون بار دیده و نسخه‌های صوتی بیش از ۱ میلیون بار شنیده شدند؛ و میکروکانتنت‌های کوزی کرنر در شبکه‌های اجتماعی بیش از ۱۰۰ میلیون بار بازدید داشتند.اما راستش را بخواهید، هیچ‌کدام از این اعداد مهم‌تر از یک چیز نیستند:این‌که شما کنار ما بودید.اگر گفت‌وگویی شکل گرفت، اگر جمله‌ای جایی نشست، اگر لحظه‌ای الهام‌بخش شد، به خاطر همراهی شما بود.برای تک‌تک آن لحظه‌ها ممنونیم.ما همیشه تلاش کرده‌ایم در هر شرایطی راه ارتباط را باز نگه داریم؛ به همین دلیل، با حضور رسمی در پلتفرم آپارات تلاش کردیم تحت هیچ شرایطی این رابطه قطع نشود.از این پس، همزمان با انتشار اپیزودهای جدید، نسخه‌ی ویدیویی آن‌ها نیز در آپارات منتشر خواهد شد و گفت‌وگوهای پیشین هم به مرور در آن‌جا در دسترس قرار می‌گیرند.اگر می‌خواهید این مسیر ادامه داشته باشد، اگر گفتگو برای شما هم هنوز مهم است، با عضویت در کانال رسمی کوزی کرنر در آپارات همراه ما بمانید.در پایان، آرزوی سلامتی و آرامش برای تمام ایرانیان داریم.و امیدواریم دوباره بتوانیم کنار هم گفت‌وگو کنیم.

آقای «علی بوستان» طراح گرافیک، نوازنده‌ی سه‌تار و شورانگیز و از هنرمندان چندبعدی و تأثیرگذار موسیقی و هنر معاصر ایران، مهمان این قسمت از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛او آموزش سه‌تار را از نوجوانی نزد محمد فیروزی آغاز کرد و در ادامه از محضر استادانی چون محمدرضا لطفی، پرویز مشکاتیان و احمد عبادی بهره برد. از اواخر دهه‌ی شصت با حضور در دوره‌های پیشرفته‌ی حسین علیزاده، همکاری عمیق و مستمر او با این استاد برجسته شکل گرفت؛ همکاری‌ای که نه‌تنها در قالب نوازندگی بلکه در طراحی گرافیک و تصویرسازی پروژه‌های موسیقایی نیز نمود پیدا کرد. این هم‌نشینی سبب شد بوستان در بسیاری از کنسرت‌ها، ضبط‌ها و پروژه‌های بین‌المللی به‌عنوان همراه نزدیک علیزاده حضور یابد و تجربه‌ای منحصربه‌فرد در تلفیق دو هنر موسیقی و تصویر به دست آورد.بوستان سال‌ها به‌عنوان نوازنده‌ی سه‌تار و شورانگیز در «گروه هم‌آوایان» حسین علیزاده فعالیت داشته و نامش در فهرست رسمی اعضای این گروه ثبت شده است. او در کنسرت‌ها و جشنواره‌های معتبر داخلی و خارجی روی صحنه رفته و اجراهایش در کنار هنرمندان برجسته، جایگاهی ارزشمند میان مخاطبان موسیقی ایرانی و جهانی برایش رقم زده است. حضور او در پروژه‌ی تاریخی Endless Vision (به تماشای آب‌های سپید) در کنار حسین علیزاده و جیوان گاسپاریان که نامزد جایزه‌ی گرمی شد، تنها یکی از نشانه‌های این مسیر درخشان است.در کنار نوازندگی، علی بوستان در عرصه‌ی طراحی گرافیک نیز چهره‌ای حرفه‌ای و شناخته‌شده است. او با نشر معتبر «هرمس» همکاری طولانی‌مدتی داشته و طراحی جلد آلبوم‌ها، پوسترها و کمپین‌های تبلیغاتی بسیاری از آثار شاخص موسیقی ایران را بر عهده گرفته است. نگاه بصری او که از سنت گرافیک مدرن ایران الهام گرفته و با روح موسیقی پیوند خورده، آثاری را پدید آورده که امضا و هویت شخصی او را به‌وضوح نمایان می‌سازد.از مهم‌ترین آثاری که بوستان در آن‌ها به‌عنوان نوازنده حضور داشته می‌توان به آلبوم‌های به تماشای آب‌های سپید، باده تویی، عشقیم گُل، موسیقی فیلم کنعان، آلبوم آلبا با گروه نور، و مجموعه‌ی جزیره‌ی قشم؛ هشت روایت اشاره کرد؛ اثری که در آن علاوه بر نوازندگی، قطعه‌ی «خورشید» را نیز آهنگسازی کرده است.علی بوستان با زیست در مرز میان موسیقی و گرافیک، موفق شده است امضای شخصی و یگانه‌ی خود را بر بخشی از مهم‌ترین پروژه‌های هنری معاصر ایران بگذارد؛ هنرمندی که حضورش هم در جهان شنیداری و هم در جهان بصری، ترکیبی کم‌نظیر از خلاقیت، دقت، تجربه‌گرایی و نگاه چندساحتی به هنر را شکل داده است.این شما و این گفت‌وگوی جذاب «علی بوستان» و «حسین نصیری» در کوزی کرنر.امیدواریم لذت ببرید و خلاق‌تر شوید.از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید.شما می‌توانید نسخه‌ی ویدیویی این گفتگو را از طریق لینک زیر تماشا کنید:https://yt.openinapp.co/Corner80قبل از هر چیز اگر به خلاقیت اهمیت می‌دهید از شما دعوت می‌کنیم تا پلت‌فرم‌های ما - اینستاگرام، یوتوب، تلگرام و … - رو دنبال کنید:‏https://www.cozycorner.show/platforms/علی بوستان را از آدرس زیر دنبال کنید:https://www.instagram.com/aliboustan❌ از طریق هندل زیر به صورت مستقیم در تلگرام با ما در ارتباط باشید:@cozycornercommunityسوالات، اتقادات، نظرات خودتون رو به صورت پیام متنی، صوتی، ویدیویی برای ما ارسال کنید.❌

آقای «آروند دشت‌آرای» کارگردان، بازیگر و طراح صحنه‌ی برجسته و از چهره‌های مهم و اثرگذار تئاتر معاصر ایران، مهمان این قسمت از پادکست تصویری «کوزی کرنر» هستند؛او تحصیلات خود را در رشته‌ی طراحی صنعتی به پایان رسانده است، اما مسیر زندگی‌اش خیلی زود از طراحی صنعتی به دنیای هنرهای نمایشی، تجربه و اندیشه‌ی خلاقانه تغییر جهت داد. دشت‌آرای از همان جوانی در مرز میان هنر، طراحی و تجربه‌ی زیسته حرکت کرد و امروز از او به‌عنوان یکی از مهم‌ترین چهره‌های تئاتر تجربی ایران یاد می‌شود.آروند دشت‌آرای فعالیت حرفه‌ای خود را از اواخر دهه‌ی هفتاد آغاز کرد و در ۱۹ سالگی نخستین اثرش، «هشتمین خان»، را در جشنواره‌ی بین‌المللی تئاتر فجر روی صحنه برد. تنها یک سال بعد، مؤسسه‌ی «فیلم و هنرهای اجرایی ویرگول» را تأسیس کرد؛ مرکزی که به یکی از پایگاه‌های مهم تولید و اجرای تئاترهای تجربی در ایران بدل شد. در آثار او همواره رگه‌هایی از جسارت، فلسفه، و نگاهی چندرشته‌ای میان تئاتر، معماری و طراحی دیده می‌شود.دشت‌آرای در دهه‌ی هشتاد با نمایش‌هایی شناخته شد که قواعد کلاسیک صحنه را شکستند و تماشاگر را از جایگاه منفعل به همراهی فعال کشاندند. در یکی از نخستین پروژه‌هایش، بازیگران با فرمان‌های زبانی تماشاگر هدایت می‌شدند& تجربه‌ای که مرز میان اجرا و تعامل انسانی را از میان برداشت. در اثر دیگرش، «آدیشن»، با همکاری نغمه ثمینی، حقیقت و نمایش چنان در هم تنیده می‌شوند که مخاطب نمی‌داند کجا تماشاگر است و کجا درون اثر؛ نمایشی درباره‌ی اعتماد، انتخاب و هویت که از مهم‌ترین آثار تئاتر تجربی ایران محسوب می‌شود.او از پایه‌گذاران جریان «تئاتر مستقل» در ایران است؛ جریانی که با ایجاد فضاهایی چون تالار حافظ و گسترش مدل تئاتر خصوصی، فصل تازه‌ای را در تولید و تأمین مالی اجراها گشود. نمایش «سگ سکوت» با بازی حامد بهداد، باران کوثری و پانته‌آ بهرام نقطه‌ی عطفی در تاریخ تئاتر پس از انقلاب بود؛ نمایشی که آغازگر مدل اقتصادی جدیدی برای تئاتر و شکل‌گیری حضور تهیه‌کننده در ساختار اجرایی شد. با این‌حال، دشت‌آرای همواره تأکید دارد که تئاتر بیش از آن‌که کالا باشد، بستری برای بازسازی ارتباط انسانی است؛ هنری زنده که باید میان انسان‌ها گفت‌وگو ایجاد کند.در کنار کارگردانی، دشت‌آرای در زمینه‌ی طراحی صحنه نیز نامی درخشان دارد. نگاه او به صحنه نگاهی فضاسازانه و معماری‌محور است” هر اجرا در جهان او مانند ساختن یک زیست‌جهان تازه است. همین دیدگاه باعث شده تا در جشنواره‌های داخلی و خارجی جوایز متعددی کسب کند و از او به‌عنوان طراح صحنه‌ای با نگاهی مفهومی و چندلایه یاد شود.او در حوزه‌ی آموزش نیز نقش مهمی ایفا کرده است. در ورک‌شاپ‌هایش از «زیست خلاقانه» سخن می‌گوید؛ از این‌که خلاقیت تنها در صحنه‌ی تئاتر یا استودیو اتفاق نمی‌افتد، بلکه در نحوه‌ی زیستن، نگاه کردن، و تصمیم‌های روزمره معنا پیدا می‌کند. او معتقد است انسان خلاق کسی است که هر تجربه‌ی عادی را به فرصتی برای آفرینش بدل می‌کند.از جمله آثار شاخص او می‌توان به «سگ سکوت»، «پروانه و یوغ»، «هفت دستور کلیدی برای معاصر شدن» و پروژه‌ی بین‌فرهنگی «درباره‌ی تصویرت از من تجدید نظر کن» اشاره کرد؛ آثاری که در ایران و اروپا اجرا شده‌اند و تحسین منتقدان را برانگیخته‌اند. دشت‌آرای همچنین در سال ۱۳۹۶ مدیر امور بین‌الملل سی‌وششمین جشنواره‌ی بین‌المللی تئاتر فجر بود و پیش‌تر نیز عضویت در هیئت مشاوران هنری تئاتر شهر را بر عهده داشت.این شما و این گفت‌وگوی جذاب «آروند دشت‌آرای» و «حسین نصیری» در کوزی کرنر.امیدواریم لذت ببرید و خلاق‌تر شوید.از شما دعوت می‌کنیم تا به پای شنیدن و تماشای این گفتگوی جذاب بنشینید.شما می‌توانید نسخه‌ی ویدیویی این گفتگو را از طریق لینک زیر تماشا کنید:https://yt.openinapp.co/Corner79قبل از هر چیز اگر به خلاقیت اهمیت می‌دهید از شما دعوت می‌کنیم تا پلت‌فرم‌های ما - اینستاگرام، یوتوب، تلگرام و … - رو دنبال کنید:‏https://www.cozycorner.show/platforms/آروند دشت‌آرای را از آدرس‌های زیر دنبال کنید:https://www.instagram.com/arvand.dashtarayhttps://www.instagram.com/virgulefpachttps://www.instagram.com/virgule_fpachttps://virgulefpac.com/❌ از طریق هندل زیر به صورت مستقیم در تلگرام با ما در ارتباط باشید:@cozycornercommunityسوالات، اتقادات، نظرات خودتون رو به صورت پیام متنی، صوتی، ویدیویی برای ما ارسال کنید.❌