در سالن دانشگاهی که خودش نیمقرن پیش از آن مدرک «عدالت کیفری» گرفت، دیانجلو ۲۶ بار میگوید «گناهکارم» و بعد، نوبت صداهاست: کریس پدرتی، بث اسنلینگ، میشل کروز، بروس هرینگتون؛ زوجی که او نتوانست بشکند؛ زنی که با سرطان آمد تا عدالت را ببیند و سه ماه بعد رفت؛ و لحظهای که بانی نامزد پنجاه سال پیش، همان نامی که قربانیان در هقهقهای او شنیده بودند وارد سالن شد و به روایت دادستان، نفس قاتل بند آمد. بعد: بلند شدن از ویلچر، «واقعاً متأسفم»، و چرایی باور نکردنش. قسمت پایانی با میراث دوگانه میبندد صدها پروندهای که با همین روش حل شد، قوانینی که بالاخره نوشته شد، حریم خصوصیای که هنوز محل دعواست و با بازماندگانی که از دل وحشت، جامعه ساختند. «چراغها را روشن کن. قدم بزن بهسوی نور.»