قسمت اول به آغاز وحشت میرود: حومههایی که برای خانوادههای پایگاه هوایی و کارخانه موشکسازی ساخته شده بود، و پلیسی که هنوز کامپیوتر نداشت و کلمه DNA را نشنیده بود. حملهها که شروع میشود، الگویی پدیدار میشود که کارآگاهان را میترساند: قفلهای از قبل بازشده، گلولههای خالیشده، تلفنهای ساکت. با جین کارسون آشنا میشوید — افسر جوانی که با پسر سهسالهاش قربانی شد — و با کریس پدرتیِ پانزدهساله، پشت پیانو، یک هفته مانده به کریسمس. صدای واقعی تماسگیرندهای را میشنوید که پلیس را مسخره میکرد، شعری را که به روزنامه و شهردار فرستاد، و روایت کارآگاهان از جلسهای عمومی که در آن، مردی گفت «چنین چیزی ممکن نیست» و چند هفته بعد، خانه خودش هدف بود.