در نامه بیست‌وچهارم «نامه‌های ایکس و زد»، گفت‌وگو به نقطه‌ای می‌رسد که هم رنگ خداحافظی دارد و هم نشانه‌ای از ادامه؛ پایانی برای نامه‌های کاغذی، اما نه برای رابطه‌ای که میان دو نسل شکل گرفته است.
«ایکس» در نامه‌اش از خاطرات کودکی و رابطه‌اش با نور خورشید می‌نویسد؛ از روزهایی که دنیا ساده‌تر و گرم‌تر به نظر می‌رسید و از سال‌هایی که با بزرگ شدن، پیچیدگی‌ها و سختی‌های زندگی بیشتر خودشان را نشان دادند. او یادآوری می‌کند که مواجهه با دشواری‌ها نشانه ضعف یا نقص نیست، بلکه بخشی از بزرگ شدن است.
در ادامه، «ایکس» خبر می‌دهد که این آخرین نامه کاغذی آن‌هاست. سفری در پیش است و از این پس، ارتباطشان باید شکل تازه‌ای پیدا کند؛ از نامه‌های دست‌نویس به پیام‌ها، صداها و ابزارهای دیجیتال.
«زد» در پاسخ، از نسلی می‌گوید که خیلی زودتر با اضطراب، خبرهای تلخ و تاریکی‌های دنیا روبه‌رو شده است. با این حال، چیزی که برای او اهمیت دارد، نه شکل ارتباط بلکه خود رابطه است؛ رابطه‌ای که فراتر از سن، نسل و قالب باقی می‌ماند.
نامه بیست‌وچهارم گفت‌وگویی است درباره بزرگ شدن، تغییر، فاصله و پیوند؛ و درباره اینکه بعضی رابطه‌ها حتی وقتی شکل‌شان عوض می‌شود، می‌توانند همچنان گرم و زنده بمانند.
«نامه‌های ایکس و زد» را با تهیه‌کنندگی و تولید مریم دهکردی، از وب‌سایت و رادیو ایران‌وایر و همچنین اپلیکیشن‌های پادگیر بشنوید.
","author_name":"Maryam Dehkordi"}