در نامه بیست‌وسوم «نامه‌های ایکس و زد»، «زد» از جایی می‌نویسد که همه‌چیز تاریک به نظر می‌رسد؛ از احساس درماندگی، نرسیدن به آرزوها و خستگی از تلاش برای اینکه فرزند خوب، شریک خوب یا همان کسی باشد که دیگران انتظار دارند.
او از این احساس می‌گوید که نه توان تغییر شرایط را دارد و نه دیگر انرژی تلاش کردن. حتی گفت‌وگو با بزرگ‌ترها هم برایش بی‌فایده به نظر می‌رسد، چون تصور می‌کند آن‌ها نمی‌توانند دنیای او را آن‌طور که هست ببینند. با این حال، هنوز نامه می‌نویسد و درخواست کمک می‌کند؛ شاید چون جایی در دل همین ناامیدی، منتظر پاسخی است.
«ایکس» در پاسخ، تلاش نمی‌کند رنج او را کوچک بشمارد یا برایش نسخه‌ای ساده بپیچد. او از تجربه نسلی می‌گوید که بارها شاهد تغییر شرایط بوده و یادآوری می‌کند که هیچ حال و هیچ دوره‌ای همیشگی نیست؛ نه شادی و نه غم.
نامه بیست‌وسوم گفت‌وگویی است درباره ناامیدی، تغییر و امید؛ درباره لحظه‌هایی که شاید نتوانیم آینده را ببینیم، اما هنوز می‌توانیم اجازه بدهیم فردا فرصتی برای نشان دادن چیزی متفاوت داشته باشد.
«نامه‌های ایکس و زد» را با تهیه‌کنندگی و تولید مریم دهکردی، از وب‌سایت و رادیو ایران‌وایر و همچنین اپلیکیشن‌های پادگیر بشنوید.
","author_name":"Maryam Dehkordi"}