در نامه هفدهم «نامه‌های ایکس و زد»، موضوعی حساس و دشوار مطرح می‌شود: وقتی یکی از دوستانمان از خستگی، ناامیدی و نخواستنِ ادامه زندگی حرف می‌زند، مسئولیت ما چیست؟
در نامه اول، یک نوجوان از نگرانی عمیقش برای دوستی می‌نویسد که زیر فشار جنگ، فقر و خبرهای تلخ، بارها از نخواستنِ زنده ماندن گفته است. او نمی‌داند باید چه بگوید، تا کجا دخالت کند و چه زمانی از یک بزرگسال کمک بخواهد. از یک سو می‌ترسد با گفتن حرفی اشتباه وضعیت را بدتر کند و از سوی دیگر، نگران است که سکوت یا حفظ راز، فرصت کمک را از بین ببرد.
در پاسخ، به او یادآوری می‌شود که دوست بودن به معنای تنها به دوش کشیدن مسئولیت نجات یک نفر نیست. مهم است که حرف‌های دوستش را جدی بگیرد، بدون قضاوت گوش کند و در صورت وجود خطر فوری، حتما یک بزرگسال قابل اعتماد یا فرد متخصص را در جریان بگذارد.
نامه هفدهم گفت‌وگویی است درباره مرز میان همراهی و مسئولیت، اهمیت کمک گرفتن و این واقعیت که گاهی بهترین کاری که می‌توان برای یک دوست انجام داد، این است که نگذاریم با رنجش تنها بماند.
«نامه‌های ایکس و زد» را با تهیه‌کنندگی و تولید مریم دهکردی، از وب‌سایت و رادیو ایران‌وایر و همچنین اپلیکیشن‌های پادگیر بشنوید.
","author_name":"Maryam Dehkordi"}