همهی ما در زندگی، جایی داشتهایم که اسمش خانه بوده؛
نه فقط چهار دیوار و سقف،
بلکه پناهی برای روزهای شکست،
برای عصرهای دلگرفتگی،
برای وقتهایی که دنیا بیرون، زیادی بلند حرف میزد و ما فقط سکوت میخواستیم.
خانه جایی بود که آدم بعد از زمین خوردن، برمیگشت.
بعد از دعوا، بعد از اخراج شدن، بعد از عشقهای ناتمام، بعد از خبرهای بد، بعد از خستگیِ بیدلیل.
خانه، آخرین سنگر آدم بود.
اما جنگ، فقط شهرها را خراب نمیکند.
جنگ، تعریف کلمات را هم ویران میکند.
یک روز میرسد که «خانه» دیگر خانه نیست،
پنجرهها دیگر نور نمیآورند،
دیوارها آرامش نمیدهند،
و تختی که همیشه جای خواب بود،
ناگهان تبدیل میشود به نقطهای برای حساب کردن فاصله تا ترس.
این اپیزود درباره همین فروپاشیست؛
درباره روزی که امنترین جای جهان، ناامن شد.
درباره آدمهایی که زیر سقف خانهشان، آوار اضطراب را نفس کشیدند.
و درباره حقیقتی تلخ:
اینکه جنگ، وقتی شروع میشود،
اول از همه خانه را از انسان میگیرد.
این روایت، علیه جنگ است.
به نام همهی خانههایی که هنوز ایستادهاند،
اما دیگر امن نیستند.
","author_name":"Ehsan Tarighat"}