در این قسمت با سارا همتی رتبهیک کنکور تجربی و رزیدنت نوروپاتوبیولوژی در آمریکا، درباره یکی از مهمترین مهارتهایی صحبت کردیم که میتواند مسیر زندگی، تحصیل و کار ما را تغییر دهد: مسئولیتپذیری.
در این گفتگو درباره این صحبت کردیم که مسئولیتپذیری به این معنا نیست که همه اتفاقات زندگی تقصیر ماست. خیلی از عوامل اقتصادی، اجتماعی، خانوادگی یا حتی سیاسی خارج از کنترل ما هستند. اما سؤال مهم این است که وقتی با یک شرایط سخت روبهرو میشویم، چقدر میتوانیم به جای ماندن در مرحله مقصر پیدا کردن، از خودمان بپرسیم:
«من در این شرایط چه کاری میتوانم انجام بدهم؟» یا «چه کاری میتوانستم متفاوت انجام بدهم؟»
درباره مسئولیت دانشجوها نسبت به مسیر تحصیلی و آیندهشان صحبت کردیم، درباره اینکه چرا تمرکز بیش از حد روی اشتباه دیگران میتواند قدرت عمل را از ما بگیرد و چطور تمرکز روی سهم خودمان میتواند کمک کند تصمیمهای بهتری بگیریم.
در طول گفتگو، با تجربهها و مثالهای مختلف سعی کردیم نشان بدهیم که چرا بهتر است مرکز کنترل ما بیشتر درونی باشد؛ یعنی وقتی اتفاقی میافتد، قبل از اینکه فقط دنبال مقصر بیرونی بگردیم، اول به خودمان برگردیم و ببینیم چه چیزی در اختیار ما بوده، چه تصمیمی گرفتهایم و از اینجا به بعد چه کاری میتوانیم انجام بدهیم.
همچنین درباره شرایط اقتصادی و اجتماعی ایران حرف زدیم؛ شرایطی که بسیاری از بخشهای آن در اختیار فرد نیست. اما حتی در چنین موقعیتهایی، لازم است برای بحرانها و اتفاقات غیرمنتظره آمادهتر باشیم، سناریوهای مختلف را در نظر بگیریم و برای زندگی خودمان فقط یک مسیر و یک پلن نداشته باشیم.
در نهایت، مسئولیتپذیری شاید بیشتر از اینکه درباره «مقصر بودن» باشد، درباره پذیرفتن سهم خود، داشتن مرکز کنترل درونی، آمادگی برای شرایط غیرقابلکنترل و پیدا کردن قدم بعدی باشد.
","author_name":"Mehdi MT"}