در سفر، گاهی پیش میآید که خیلی بیشتر از آنچه برنامهریزی کرده بودی، در یک جا ماندگار میشوی.
آن روز، واقعاً مقصد خاصی در سر نداشتم. از صبح مدام از این طرف به آن طرف رفته بودم و بعد از ناهار، دوباره خودم را در حال پرسه زدن در پسکوچهها دیدم.
آفتاب اواخر آگوست هنوز داغ بود.
نسیم کمکم خنکتر میشد، اما گرمای ظهر هنوز کاملاً از رمق نیفتاده بود.
همان موقع بود که نبش یک کوچه، چشمم به کافهی کوچکی افتاد.
از پشت پنجرههای کوچکش، چند میز چوبی پیدا بود و کنار درِ ورودی، یک تابلوی منوی سبز و ساده به چشم میخورد.
با خودم گفتم شاید بد نباشد کمی استراحت کنم.
بیهیچ دلیل خاصی، در را باز کردم و پا به درون گذاشتم.
هوای داخل بهطور محسوسی از بیرون خنکتر بود.
موسیقی ملایمی در فضا پخش میشد که با صدای یکنواخت و آرام کولر و انوار گرم خورشید که از پنجرهها به داخل میتابید، در هم آمیخته بود.
کنار پنجره نشستم، نگاهی به منو انداختم و یک لاته ماچا با شیر جو دوسر سفارش دادم.
رنگ ماچای لطیفی که با شیر جو دوسر ترکیب شده بود، با سبزیِ پررنگ و عمیق تابستان فرق داشت.
یک سبزِ ملایم و مات بود؛ مثل برگهایی که زیر آفتابِ عصرگاهی گرم شده باشند.
جرعهای از آن نوشیدم.
در پسِ عطرِ کمی تلخِ ماچا، طعم ملایم و تا حدودی آجیلیِ شیرِ جو دوسر حس میشد.
در سفر، همیشه احساس میکنم باید از تکتک دقایقم نهایت استفاده را ببرم.
یک جای بیشتر ببینم.
یک خیابان بیشتر قدم بزنم.
یک عکس بیشتر بگیرم.
اما آن روز، فقط به تماشای دنیای بیرون نشستم، لاتهام را آرامآرام نوشیدم و به موسیقی کافه گوش سپردم. آدمها از پشت پنجره میگذشتند و نسیم، برگهای بیرون را به نرمی تکان میداد.
یخهای درون لاته ماچای من، با برخورد به دیوارهی لیوان صدای جرنگجرنگِ آرامی ایجاد میکردند.
و من مدتی همانجا ماندم.
فکر میکنم اینها جزو بهترین لحظات سفرند؛
لحظاتی که اتفاق خیلی خاصی در آنها نمیافتد، اما خودِ آن لحظه بهتنهایی کافی به نظر میرسد.
وقتی بالاخره از کافه بیرون آمدم، آفتابِ عصرگاهی کمی ملایمتر شده بود.
حالا آرامتر از قبل در خیابانها قدم میزدم.
عطر ملایم ماچا هنوز روی لبهایم حس میشد و موسیقی جَزِ کافه همچنان در گوشم میپیچید.
شاید لحظاتِ بهیادماندنیِ یک سفر، همیشه در مکانهای معروف و دیدنی پیدا نمیشوند.
","author_name":"Shaghayegh Alizadeh"}