بدن، نخستین خانهی ماست. پیش از آنکه کلمهای بیاموزیم، بدن سخن گفته است — با لرزش، با گرما، با گرسنگی، با لمس. اما در نقطهای از مسیر، این خانه از ما جدا میشود. نگاه دیگری بر آن مینشیند، قضاوت آغاز میشود، و ما از ساکنان بدن خود، به ناظران آن بدل میشویم. اینجاست که شرم بدن متولد میشود: در فاصلهای میان بدن زیسته و بدن دیدهشده.
ویرایش: زینب پناهی
موسیقی: ترنج محسن نامجو
","author_name":"Sara Ashoori"}