در اپیزود هفدهم «نون پنیر دیزاین»، محمود میزبان شماست و به یکی از اصول پایهای طراحی رابط کاربری میپردازد: کنشپذیری (امکانهای ادراکشده برای تعامل).
اگر کاربر چند ثانیه به صفحه خیره شود و با خودش بگوید «حالا باید چی رو بزنم؟»، این معمولاً خطای کاربر نیست؛ بلکه نشاندهنده ضعف در نشانههای طراحی است که باعث تردید و اصطکاک میشود.
در این قسمت کوتاه با استناد به کارهای جیمز گیبسون (کنشپذیری واقعی) و دان نورمن (نشانهها و کنشپذیری ادراکشده)، تأثیر سبکهای طراحی واقعگرا و تخت بر درک کاربر بررسی میشود؛ از مطالعات ردیابی چشم که مکث بیشتر در سبک تخت را نشان میدهد تا کیس ویندوز ۸ که حذف نشانههای واضح، نرخ تکمیل وظایف را به شدت کاهش داد.
راهکارهای عملی برای تقویت کنشپذیری در طراحی مدرن ارائه میشود: استفاده هوشمند از کنتراست، سایه، حالتهای تعاملی، میکروکپی و اندازهگیری با ابزارهایی مثل کلیکهای خشمگین و کلیکهای مرده.
اگر میخواهید المانهایتان بدون توضیح اضافی، فریاد بزنند که «من قابل کلیک/کشیدن هستم»، این اپیزود نقشه راه کوتاهی برایتان میکشد.