Son haftalarda Türkiye’nin işe alım sahnesinde tuhaf bir gerginlik dolaşıyor. Başvurular yapılıyor, adaylar çağrılıyor, hazırlıklar tam… ve kapı açılır açılmaz ilk cümle :
“Bu rol için yeterli değilsiniz aslında.”
Daha sandalyeye tam oturamadan umut çizgisini yok eden bu cümle, artık münferit bir kabalık değil; büyüyen, görünmez bir kırılmanın işareti. Görüşme sürüyor ama zemin kırık.
Kelimeler havada asılı. Adayın zihninde tek bir soru:
“O halde neden çağırıldım?”
Bu sorunun yanıtı bireysel değil, sistemsel.
","author_name":"Volkan Kahyalar"}