Planlar bozuldu, beklentiler taştı, duygular kontrolü aldı. Mona bu bölümde, her şeyi kusursuz yapma arzusunun altında yatan yalnızlığı ve içteki çocuğu fark ediyor. Dağılmanın ardından gelen konuşma, sahnede kalmanın ilk gerçek adımı oluyor. Beklenen akşam olmadı, ama başka bir şey oldu: konuşmak, ağlamak ve kalabilmek. Mona, kusursuzluk hayalinin yerini temasın aldığı bir noktayı anlatıyor.
","author_name":"Sinay Kamış"}