Mona, yıllardır “güç” sandığı şeyin aslında su alan boktan bir sandal olduğunu fark ediyor. O sandalı denize fırlatınca kimliğinin, alışkanlıklarının ve kontrol illüzyonunun da gittiğini görüyor. Bu bölüm, eski benliğin yasını tutarken yeni bir benliğe yer açmanın; yüzme bilmesen bile kendi başına suyun üstünde durmayı öğrenmenin hikâyesi.
","author_name":"Sinay Kamış"}