Mona, içindeki o kronik yalnızlık hissini ilk kez yakından inceliyor. Yalnızlığın korkutucu boşluğuyla “biricik olmanın” hafifliğini aynı anda taşımanın ne demek olduğunu sorguluyor. Duyguların birer dalga gibi gelip gittiğini, geride bazen acı bazen de bir deniz kabuğu bıraktığını fark ediyor. Bu bölüm, “kainatta tek başınayım” cümlesinin karanlığından “biricik olmaya dair yeni bir anlam” doğar mı, onu arıyor.
","author_name":"Sinay Kamış"}