San eagrán seo de Gaeilge Thar Lear, insím an scéal faoin gcaoi ar tháinig mé i ngrá le rásaíocht rothaíochta — agus cén fáth a bhfuil sí fós ag caint isteach ionam.
Tosaíonn an scéal i 1998 agus mé seacht mbliana d'aois, agus tugann sé mé tríd na blianta — tríd na scéaltaí, na carachtair, na momantaí — go dtí cnoc garbh sa Bheilg dhá bhliain ó shin.
Is eagrán é seo faoi spóirt, scéalaíocht, cuimhne, agus an saghas castachta a dhéanann spóirt suimiúil i ndáiríre. Faoi na momantaí a fhanann leat — agus faoi na daoine a bhíonn le do thaobh nuair a tharlaíonn siad.
Agus bíonn momantaí ann — dhá mhéadar ó mhórghníomh — nach ndéanann tú dearmad orthu go deo.
________________________________________________________________________________________________________
In this episode of Gaeilge Thar Lear, I tell the story of how I fell in love with professional cycling — and why it speaks to me.
It starts in 1998, when I was seven years old, and takes me through the years — through the stories, the characters, the moments — to a steep hill in Belgium two years ago.
This is an episode about sport, storytelling, memory, and the kind of complexity that makes a sport genuinely interesting. About the moments that stay with you — and the people who are there when they happen.
And some moments — two metres from greatness — never leave you.
","author_name":"Oisín O'Mahony"}