{"version":"1.0","type":"rich","provider_name":"Acast","provider_url":"https://acast.com","height":250,"width":700,"html":"<iframe src=\"https://embed.acast.com/$/67b236158fcb78617500b8a5/6936cf3fb74d0e911a057eca?\" frameBorder=\"0\" width=\"700\" height=\"250\"></iframe>","title":"احمد شاملو | در آستانه","thumbnail_width":200,"thumbnail_height":200,"thumbnail_url":"https://open-images.acast.com/shows/67b236158fcb78617500b8a5/1765198338863-5fd161f2-8758-469d-bca1-ce1c0a20b470.jpeg?height=200","description":"<p>▨ نام شعر: در آستانه</p><p>▨ شاعر: احمد شاملو</p><p>▨ با صدای: احمد شاملو</p><p>▨ پالایش و تنظیم: شهروز</p><p>ـــــــــــــــــ</p><p>در ابتدا صدای محمود دولت‌آبادی را می‌شنوید.</p><p>ـــــــــــــــــ</p><p>باید اِستاد و فرود آمد</p><p>بر آستانِ دری که کوبه ندارد،</p><p>چرا که اگر به‌گاه آمده‌باشی دربان به انتظارِ توست و</p><p>اگر بی‌گاه</p><p>به درکوفتن‌ات پاسخی نمی‌آید.</p><p><br></p><p>کوتاه است در،</p><p>پس آن به که فروتن باشی.</p><p>آیینه‌یی نیک‌پرداخته توانی بود</p><p>آنجا</p><p>تا آراستگی را</p><p>پیش از درآمدن</p><p>در خود نظری کنی</p><p>هرچند که غلغله‌ی آن سوی در زاده‌ی توهمِ توست نه انبوهی‌ِ مهمانان،</p><p>که آنجا</p><p>تو را</p><p>کسی به انتظار نیست.</p><p>که آنجا</p><p>جنبش شاید،</p><p>اما جُنبنده‌یی در کار نیست:</p><p>نه ارواح و نه اشباح و نه قدیسانِ کافورینه به کف</p><p>نه عفریتانِ آتشین‌گاوسر به مشت</p><p>نه شیطانِ بُهتان‌خورده با کلاهِ بوقیِ منگوله‌دارش</p><p>نه ملغمه‌ی بی‌قانونِ مطلق‌های مُتنافی. ــ</p><p>تنها تو</p><p>آنجا موجودیتِ مطلقی،</p><p>موجودیتِ محض،</p><p>چرا که در غیابِ خود ادامه می‌یابی و غیابت</p><p>حضورِ قاطعِ اعجاز است.</p><p>گذارت از آستانه‌ی ناگزیر</p><p>فروچکیدن قطره‌ قطرانی‌ است در نامتناهی‌ ظلمات:</p><p>«ــ دریغا</p><p>ای‌کاش ای‌کاش</p><p>قضاوتی قضاوتی قضاوتی</p><p>درکار درکار درکار</p><p>می‌بود!» ــ</p><p>شاید اگرت توانِ شنفتن بود</p><p>پژواکِ آوازِ فروچکیدنِ خود را در تالارِ خاموشِ کهکشان‌های بی‌خورشیدــ</p><p>چون هُرَّستِ آوارِ دریغ</p><p>می‌شنیدی:</p><p>«ــ کاشکی کاشکی</p><p>داوری داوری داوری</p><p>درکار درکار درکار درکار…»</p><p>اما داوری آن سوی در نشسته است، بی‌ردای شومِ قاضیان.</p><p>ذاتش درایت و انصاف</p><p>هیأتش زمان. ــ</p><p>و خاطره‌ات تا جاودانِ جاویدان در گذرگاهِ ادوار داوری خواهد شد.</p><p>□</p><p>بدرود!</p><p>بدرود! (چنین گوید بامدادِ شاعر:)</p><p>رقصان می‌گذرم از آستانه‌ی اجبار</p><p>شادمانه و شاکر.</p><p><br></p><p>از بیرون به درون آمدم:</p><p>از منظر</p><p>به نظّاره به ناظر. ــ</p><p>نه به هیأتِ گیاهی نه به هیأتِ پروانه‌یی نه به هیأتِ سنگی نه به هیأتِ برکه‌یی، ــ</p><p>من به هیأتِ «ما» زاده شدم</p><p>به هیأتِ پُرشکوهِ انسان</p><p>تا در بهارِ گیاه به تماشای رنگین‌کمانِ پروانه بنشینم</p><p>غرورِ کوه را دریابم و هیبتِ دریا را بشنوم</p><p>تا شریطه‌ی خود را بشناسم و جهان را به قدرِ همت و فرصتِ خویش معنا دهم</p><p>که کارستانی از این‌دست</p><p>از توانِ درخت و پرنده و صخره و آبشار</p><p>بیرون است.</p><p><br></p><p>انسان زاده شدن تجسّدِ وظیفه بود:</p><p>توانِ دوست‌داشتن و دوست‌داشته‌شدن</p><p>توانِ شنفتن</p><p>توانِ دیدن و گفتن</p><p>توانِ اندُهگین و شادمان‌شدن</p><p>توانِ خندیدن به وسعتِ دل، توانِ گریستن از سُویدای جان</p><p>توانِ گردن به غرور برافراشتن در ارتفاعِ شُکوهناکِ فروتنی</p><p>توانِ جلیلِ به دوش بردنِ بارِ امانت</p><p>و توانِ غمناکِ تحملِ تنهایی</p><p>تنهایی</p><p>تنهایی</p><p>تنهایی عریان.</p><p><br></p><p>انسان</p><p>دشواری وظیفه است.</p><p>□</p><p>دستانِ بسته‌ام آزاد نبود تا هر چشم‌انداز را به جان دربرکشم</p><p>هر نغمه و هر چشمه و هر پرنده</p><p>هر بَدرِ کامل و هر پَگاهِ دیگر</p><p>هر قلّه و هر درخت و هر انسانِ دیگر را.</p><p><br></p><p>رخصتِ زیستن را دست‌بسته دهان‌بسته گذشتم دست و دهان بسته</p><p>گذشتیم</p><p>و منظرِ جهان را</p><p>تنها</p><p>از رخنه‌ی تنگ‌چشمی‌ حصارِ شرارت دیدیم و</p><p>اکنون</p><p>آنک دَرِ کوتاهِ بی‌کوبه در برابر و</p><p>آنک اشارتِ دربانِ منتظر! ــ</p><p><br></p><p>دالانِ تنگی را که درنوشته‌ام</p><p>به وداع</p><p>فراپُشت می‌نگرم:</p><p><br></p><p>فرصت کوتاه بود و سفر جانکاه بود</p><p>اما یگانه بود و هیچ کم نداشت.</p><p><br></p><p>به جان منت پذیرم و حق گزارم!</p><p>(چنین گفت بامدادِ خسته.)</p><p>▨</p><p>احمد شاملو</p><p>بیست‌ونهم آبانِ ۱۳۷۱</p><p>از دفتر شعر در آستانه</p>","author_name":"Schahrouz Kabiri"}