{"version":"1.0","type":"rich","provider_name":"Acast","provider_url":"https://acast.com","height":250,"width":700,"html":"<iframe src=\"https://embed.acast.com/$/67b236158fcb78617500b8a5/691c1e2c7cf1b7ec45a52c41?\" frameBorder=\"0\" width=\"700\" height=\"250\"></iframe>","title":"حسین منزوی | کسی نشناخت","thumbnail_width":200,"thumbnail_height":200,"thumbnail_url":"https://open-images.acast.com/shows/67b236158fcb78617500b8a5/1763450376464-7280b0aa-6449-45a8-815a-159c158e88d1.jpeg?height=200","description":"<p>▨ شعر: شاعر، تو را زین خیل بی‌دردان، کسی نشناخت</p><p>▨ شاعر: حسین منزوی</p><p>▨ با صدای: حسین منزوی</p><p>▨ پالایش و تنظیم: شهروز</p><p>_________</p><p>این غزل توسط شاعر، به برادرش بهروز منزوی تقدیم شده است</p><p>_________</p><p>شاعر، تو را زین خیل بی‌دردان، کسی نشناخت</p><p>تو مشکلی و هرگزت آسان، کسی نشناخت</p><p><br></p><p>کنج خرابت را بسی تسخر زدند اما</p><p>گنج تو را، ای خانه‌ی ویران کسی نشناخت</p><p><br></p><p>جسم تو را، تشریح کردند از برای هم</p><p>اما تو را -ای روح سرگردان- کسی نشناخت</p><p><br></p><p>آری تو را، ای گریه‌ی پوشیده در خنده</p><p>وآرامش آبستن ِ توفان، کسی نشناخت</p><p><br></p><p>زین عشق‌ورزان ، نسیم و گلشنت، نشگفت</p><p>کای گردباد ِ بی‌سر و سامان، کسی نشناخت</p><p><br></p><p>وز دوستداران ِ بزرگ ِ کفر و دینت نیز</p><p>ای خود تو هم یزدان و هم شیطان، کسی نشناخت</p><p><br></p><p>گفتند: این دون است و آن والا، تو را، اما</p><p>ای لحظه‌ی دیدار جسم و جان! کسی نشناخت (۱)</p><p><br></p><p>با حکم مرگت روی سینه، سال‌های سال</p><p>آن جا تو را در گوشه‌ی یمگان، کسی نشناخت (۲)</p><p><br></p><p>فریاد «نای»ت را و بانگ شکوه‌هایت را</p><p>ای طالع و نام تو نا‌هم‌خوان، کسی نشناخت (۳)</p><p><br></p><p>بی‌شک تو را در روز ِ قتل ِعام نیشابور</p><p>با آن دریده سینه‌ی عرفان، کسی نشناخت (۴)</p><p><br></p><p>ای جوهر شعر تو، چون نام تو بُرّنده</p><p>ذات تو را ای جوهر ِ برّان، کسی نشناخت (۵)</p><p><br></p><p>روزی که می‌خواندی؛ مخور مِی محتسب تیز است</p><p>لحن نوایت را در آن سامان، کسی نشناخت (۶)</p><p><br></p><p>وقتی که می‌کندند از تن پوستت را نیز</p><p>گویا تو را زان پوستین‌پوشان، کسی نشناخت (۷)</p><p><br></p><p>چون می‌شدی مخنوق از آن مستان، تو را ای تو</p><p>خاتون شعر و بانوی ایمان، کسی نشناخت (۸)</p><p><br></p><p>آن دم که گفتی، باز گرد ای عید، از زندان</p><p>خشم و خروشت را، در آن زندان، کسی نشناخت (۸)</p><p><br></p><p>چون راز دل با غار می‌گفتی تو را، هم نیز</p><p>ای شهریار شهر سنگستان، کسی نشناخت (۹)</p><p><br></p><p>حتا تو را در پیش ِ روی ِجوخه‌ی اعدام</p><p>جز صبحگاه ِ خونی میدان، کسی نشناخت (۱۰)</p><p><br></p><p>هرکس رسید از عشق ورزیدن به انسان گفت</p><p>امّا تو را، ای عاشق ِ انسان، کسی نشناخت</p><p>ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ</p><p>اشارات غزل؛</p><p>۱. مکن در جسم و جان منزل که این دون است و آن والا</p><p>قدم زین هر دو بیرون نه ، نه این جا باش ، نه آن جا</p><p>« سنایی غزنوی »</p><p><br></p><p>۲.ناصر خسرو قبادیانی</p><p>۳.مسعود سعد سلمان</p><p>۴.عطار نیشابوری&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;</p><p>۵.سیف فرغانی</p><p>۶.حافظ : اگر چه باده فرخبخش و باد گلبیز است</p><p>به بانگ چنگ مخور می که محتسب تیز است</p><p><br></p><p>۷.عمادالدین نسیمی از پیروان نهضت حروفیه که به دستور یکی از اعقاب تیمور ظاهرا ، پوست از تنش ، زنده زنده کندند</p><p><br></p><p>۸.فرخی یزدی : سوکواران را مجال بازدید و دید نیست</p><p>بازگرد ای عید از زندان که ما را عید نیست</p><p><br></p><p>۹. م. امید و شعر قصه ی شهر سنگستان</p><p>سخن می گفت در سر آغاز کرده</p><p>شهریار شهر سنگستان...</p><p><br></p><p>۱۰. خسرو گلسرخی و سایر شاعران شهید</p>","author_name":"Schahrouz Kabiri"}