{"version":"1.0","type":"rich","provider_name":"Acast","provider_url":"https://acast.com","height":250,"width":700,"html":"<iframe src=\"https://embed.acast.com/$/67b236158fcb78617500b8a5/691c1b557cf1b7ec45a48919?\" frameBorder=\"0\" width=\"700\" height=\"250\"></iframe>","title":"نیما یوشیج | مرغ شب‌آویز | صدای احمد کیایی","thumbnail_width":200,"thumbnail_height":200,"thumbnail_url":"https://open-images.acast.com/shows/67b236158fcb78617500b8a5/1763449636968-383d4b46-7658-49f9-b0fb-4e4eefd7026f.jpeg?height=200","description":"<p>▨ نام شعر: مرغ شباویز</p><p>▨ شاعر: نیما یوشیج</p><p>▨ با صدای: احمد کیایی</p><p>▨ پالایش و تنظیم: شهروز</p><p>ــــــــــــــــــ</p><p>به شب آویخته مرغ شب‌آویز</p><p>مُدامش کارِ رنج‌افزاست چرخیدن.</p><p>اگر بی‌سود می‌چرخد</p><p>وگر از دست‌کارِ شب، در این تاریک‌جا، مطرود می‌چرخد...</p><p>به چشمش هر چه می‌چرخد، ـــ چو او بر جای ـــ</p><p>زمین، با جایگاهش تنگ.</p><p>و شب، سنگین و خون‌آلود، برده از نگاهش رنگ</p><p>و جاده‌های خاموش ایستاده</p><p>که پای زنان و کودکان با آن گریزانند</p><p>چو فانوسِ نفس‌مرده</p><p>که او در روشنایی از قفای دود می‌چرخد.</p><p>ولی در باغ می‌گویند:</p><p>«به شب آویخته مرغ شباویز</p><p>به پا، ز آویخته ماندن، بر این بامِ کبود‌اندود می‌چرخد.»</p><p>▨</p><p>نیما یوشیج</p><p>۱۳۲۹</p><p>ـــــــ</p><p>پی‌نوشت اول: در برخی نسخه‌ها «و شب، سنگین و خون‌آلود» به صورت «و شب سنگینِ خون‌آلود» ضبط شده است که انتخاب ما این بود که با واو اجرا شود.</p><p>پی‌نوشت دوم: در برخی از نسخه‌ها «و جاده‌های خاموش ایستاده» به صورت «و جاده‌های خاموش ایستاد» ضبط شده که در این حالت علاوه بر شکست وزنی، نحوِ جمله و فضای محاکات شعر بر هم می‌خورد و به نظر ما آشکارا غلط است.</p>","author_name":"Schahrouz Kabiri"}