{"version":"1.0","type":"rich","provider_name":"Acast","provider_url":"https://acast.com","height":250,"width":700,"html":"<iframe src=\"https://embed.acast.com/$/67b236158fcb78617500b8a5/691c11c57b9e972a6bf14665?\" frameBorder=\"0\" width=\"700\" height=\"250\"></iframe>","title":"مومن قناعت | آبشار","thumbnail_width":200,"thumbnail_height":200,"thumbnail_url":"https://open-images.acast.com/shows/67b236158fcb78617500b8a5/1763447202823-f659911f-4789-41b5-af4e-3de0602536fe.jpeg?height=200","description":"<p>▨ نام شعر: آبشار</p><p>▨ شاعر: مومن قناعت</p><p>▨ با صدای: لایق شیرعلی</p><p>▨ پالایش و تنظیم: شهروز</p><p>ــــــــــــــــــــــــ</p><p>ای آبشار!</p><p>آیينه‌ی بی‌غبارِ من</p><p>یارِ زمان کودکی بی‌قرار من</p><p>از روزهای رفته تویی یادگار من</p><p><br></p><p>آهنگ‌های رفته را تکرار می‌کنی</p><p>یاد به خواب رفته را بیدار می‌کنی</p><p>راز مرا به لفظ خود اظهار می‌کنی</p><p><br></p><p>داری به یاد لحظه‌ای آن خوب‌منظری</p><p>کآمد به آب صبح‌دم، آن کرته پرپری</p><p>پای برهنه روی گل، آن چوجه‌ی پری</p><p><br></p><p>موی سیاه بر قد موزون، چو آبشار</p><p>چشمی چو چشمه‌ی صفا، رویی چو نوبهار</p><p>قدی به مثل شرشره، لرزان و بی‌غبار</p><p>گل‌خنده می‌زد و گلِ در آب می‌فکند</p><p>طفلی به آب، گوهر نایاب می‌فکند</p><p>سوزی به جانِ بچه‌ی بیتاب می‌فکند</p><p>می رفت رنگ و رونق گلزار می‌شکست</p><p>می‌آمد و ز آمدش خمار می‌شکست</p><p>لب‌تشنگیِ تشنه‌ی دیدار می‌شکست</p><p><br></p><p>آن دخترک که بود مرا؟</p><p>بلکه خواهرم</p><p>یا در بهارِ نورسی، او بود دلبرم</p><p>یا چون کبوتر سفید، او بود هم‌پرم</p><p>هرکس که بود، او مرا از جان عزیز بود</p><p>جانم ز جانِ شربتِ او، ریز ریز بود</p><p>روزی که چون دو ساحلِ دریا جدا شدیم</p><p>دریا صدا نموده و ما بی‌صدا شدیم</p><p>در تارهای شرشره هر دو نوا شدیم</p><p><br></p><p>آن لحظه‌های بی‌بدل، گویی به خواب رفت</p><p>عمر عزیز بچگی، مانند آب رفت</p><p>چون کبکِ ... آمد و لیکن شتاب رفت</p><p><br></p><p>ای آبشار</p><p>باز بیا در کنار من</p><p>بنواز آن ترانه را چون یادگار من</p><p>باری نمای صورت آن نوبهار من</p><p>▨</p><p>پی نوشت:</p><p>کَرته: در لغت‌نامه‌ی دهخدا آمده که به معنی پیراهن است</p><p><br></p><p>شرشره: در لغت‌نامه‌ی دهخدا آمده؛ آبشار کوچک و کم آب یا جایی است که رشتهٔ باریکی از آب از فاصلهٔ نسبةً زیاد به پایین ریزد خواه در هنگام ریزش از روی سنگ و بستری سراشیب و تقریباً عمودی سرازیر شود، یا این فاصله را در میان فضا طی کند.</p>","author_name":"Schahrouz Kabiri"}