{"version":"1.0","type":"rich","provider_name":"Acast","provider_url":"https://acast.com","height":250,"width":700,"html":"<iframe src=\"https://embed.acast.com/$/67b236158fcb78617500b8a5/691c100e7b9e972a6bf0f313?\" frameBorder=\"0\" width=\"700\" height=\"250\"></iframe>","title":"محمد مختاری | هامون | پالایش شده","thumbnail_width":200,"thumbnail_height":200,"thumbnail_url":"https://open-images.acast.com/shows/67b236158fcb78617500b8a5/1763446768627-4d620d8e-c333-41a7-815b-deb32e66608d.jpeg?height=200","description":"<p>▨ نام شعر: هامون (بخشی از شعر بلند «منظومۀ ایرانی»)</p><p>▨ شاعر: محمد مختاری</p><p>▨ با صدای: محمد مختاری</p><p>▨ پالایش و تنظیم: شهروز کبیری</p><p>___________________</p><p>میان‌مان صدایی تبخیر شد</p><p>و مرگ جار زد</p><p>درون خالی‌اش را بی‌تحاشی.</p><p><br></p><p>گذشت عمر در گذر شن و بی‌قراری خون</p><p>که پاشنه به خاک می‌کوبد</p><p>و خاک، خاک، لایه لایه‌ی هزار ساله</p><p>و خاکروبه‌هایی کز شیپوری بزرگ اکنون بر ما</p><p>می‌افشانند.</p><p><br></p><p>پناه بوته‌های گز</p><p>بتلخی آبی از کناره‌های عمر می‌رود</p><p>به سرنوشت شوره بر شیار برفگینه‌ی نمک</p><p>نک می‌زنند</p><p>کلاغ پیر و کبک کاهل.</p><p>رباطهای یاوه‌ی کپک زده</p><p>دهان گشوده‌اند به خمیازه</p><p>و در ردای باد تاب می‌خورد پوسیدگی</p><p>و روزنامه‌های زرد و آبدیده</p><p>گاه از پر قبایی بیرون می‌پرد.</p><p><br></p><p>-“زمان شکافته ست و نشت کرده است</p><p>غبار و سایه‌های نخ نما و سرداریهای بیدخورده.</p><p>خط غباری بر پوست آهو</p><p>و شله‌های رنگ و رو رفته</p><p>و چهره‌های فرسوده در قابهای کهنه</p><p>که از کنارشان بی‌تاب گذشته بودیم</p><p>و از درونمان اکنون سر بر می‌آورند</p><p>تا ما را در قابی میخکوب کنند.</p><p>-“کی اند و از کجا می‌آیند؟</p><p>که نیمی از من بوده‌اند</p><p>و مادرانم در حلقه‌ی عذاشان گریسته‌اند.</p><p><br></p><p>از آرواره‌ی افق بیرون می‌آید</p><p>صفی از اندامهایی</p><p>برهنه</p><p>بی‌سر</p><p>بی‌تاب</p><p>صفی دگر</p><p>که ابریشم</p><p>به زیر&nbsp;&nbsp;کرباس پوشیده‌اند.</p><p><br></p><p>-“و پوستشان آمخته‌ی پرستو و باران نیست،</p><p>وز چنبر عزایم و دندان مار نفس می‌کشند.”</p><p><br></p><p>گشوده می‌شود طومارها</p><p>و بوی نفتالین</p><p>مشام باد را می‌آزارد</p><p>کلاهی از کناره‌ی افق فرو می‌افتد</p><p>و پوزخند خاک موج برمی‌دارد:</p><p><br></p><p>…</p><p><br></p><p>-“نگاه میهنم پیرم کرده است</p><p>چراغ ماتم است گلایل.</p><p>کسی توازن انسان و خاک را می‌خواهد برهم زند</p><p>صدای زنجره می‌گیرد</p><p>و کرم لای خط و گندم و شناسنامه وول می‌خورد</p><p>شمایل کدر مرگ</p><p>و هاله‌ای که گرداگردش بسته‌اند.</p><p><br></p><p>نگاه نیم بسته بر دوایر فرا رونده</p><p>گلوی آفتاب و شیشه‌ای شکسته</p><p>که برق می‌زند.</p><p>و خون روز و رودخانه در غبار و پلک‌های خسته</p><p>گم می‌شود</p><p>نمک دهان و زخم را فرو می‌بندد</p><p>و گاه گاه خش خش مدادی بر کاغذی</p><p>که مهره‌های پشت را می‌لرزاند.</p><p>غبار جای گام‌های تند</p><p>نشسته است.</p><p>و گام‌ها که باد را مهار کرده بودند</p><p>مساحت کویری حیات را اندازه می‌گیرند</p><p>▨</p><p>محمد مختاری</p><p>بخشی از شعر بلند “منظومۀ ایرانی”</p>","author_name":"Schahrouz Kabiri"}