{"version":"1.0","type":"rich","provider_name":"Acast","provider_url":"https://acast.com","height":250,"width":700,"html":"<iframe src=\"https://embed.acast.com/$/67b236158fcb78617500b8a5/691b12f857f5aae2524ad8d4?\" frameBorder=\"0\" width=\"700\" height=\"250\"></iframe>","title":"سیاوش کسرایی | پس از من شاعری آید","thumbnail_width":200,"thumbnail_height":200,"thumbnail_url":"https://open-images.acast.com/shows/67b236158fcb78617500b8a5/1763381970145-22b8630e-dbca-45bc-8c54-c0a94431624c.jpeg?height=200","description":"<p>▨ نام شعر: پس از من شاعری آید</p><p>▨ شاعر: سیاوش کسرایی</p><p>▨ با صدای: سیاوش کسرایی</p><p>▨ پالایش و تنظیم: شهروز</p><p>ـــــــــــــــــــــــــــــــ&nbsp;</p><p>پس از من شاعری آید&nbsp;</p><p>که اشکی را که من در چشم رنج افروختم&nbsp;</p><p>خواهد سِتُرد</p><p><br></p><p>پس از من شاعری آید&nbsp;</p><p>که قدرِ ناله‌هایی را که گستردم نمی‌داند&nbsp;</p><p>گلوی نغمه‌های درد را&nbsp;</p><p>خواهد فشرد</p><p><br></p><p>پس از من شاعری آید&nbsp;</p><p>که در گهوارهٔ نرمِ سخن‌هایم، شنیده لای‌لایِ من&nbsp;</p><p>که پیوندِ طلایی دارد او با من&nbsp;</p><p>و این پیوندِ روشن، قطره‌های شعرهای بی‌کرانِ ماست&nbsp;</p><p>ولی بیگانه‌ام با او&nbsp;</p><p>و او در دشت‌های دیگری گردونه می‌تازد</p><p><br></p><p>پس از من شاعری آید&nbsp;</p><p>که شعر او بهارِ بارور در سینه اندوزد&nbsp;</p><p>نمی‌انگیزدش رقص شکوفه‌های شومِ شاخهٔ پاییز&nbsp;</p><p>که چشمانش نمی‌پوید&nbsp;</p><p>سکوتِ ساحل تاریک را، چون دیدهٔ فانوس</p><p>و او شعری برای رنجِ یک حسرت&nbsp;</p><p>که بر اشکی‌ست آویزان&nbsp;</p><p>نمی‌سازد</p><p><br></p><p>پس ازمن شاعری آید&nbsp;</p><p>که می‌خندند اشعارش</p><p>که می‌بویند آواهای خودرویش&nbsp;</p><p>چو عطرِ سایه‌دار و دیرمانِ یک گلِ نارنج&nbsp;</p><p>که می‌روبند الحانش</p><p>غبارِ کاروان‌های قرونِ درد و خاموشی</p><p><br></p><p>پس از من شاعری آید&nbsp;</p><p>که رنگی تازه دارد رنگدانِ او&nbsp;</p><p>زداید صورتِ خاکستر از کانون آتش‌های گرمِ خاطرِ فردا&nbsp;</p><p>زند بر نقشِ خونینِ ستم&nbsp;</p><p>رنگِ فراموشی</p><p><br></p><p>پس از من شاعری آید&nbsp;</p><p>که توفان را نمی‌خواهد&nbsp;</p><p>نمی‌جوید امیدی را درون یک صدف در قعرِ دریاها&nbsp;</p><p>نمی‌شوید به موجِ اشک&nbsp;</p><p>چشمِ آرزویش را&nbsp;</p><p><br></p><p>پس از من شاعری ‌آید&nbsp;</p><p>که می‌روبد بساط شعرهای پیش</p><p>که می‌کوبد همه گل‌ها به پایِ خویش</p><p>نمی‌گیرد به خود زیباییِ پرپر&nbsp;</p><p>نگاهِ جست و جویش را</p><p><br></p><p>پس از من شاعری آید&nbsp;</p><p>که با چشمم ندارد آشنایی آسمان‌های خیالِ او&nbsp;</p><p>و او شاید نداند&nbsp;</p><p>می‌مکد نشت جوانی را ز لب‌های جهانِ من&nbsp;</p><p>و یا شاید نداند&nbsp;</p><p>غنچه‌های عمرِ ناسیرابِ من بشکفته در کامش</p><p>و یا شاید نداند&nbsp;</p><p>در سحرگاهِ ورودش همچو شب من رنگ خواهم باخت</p><p><br></p><p>پس از من شاعری آید&nbsp;</p><p>که من لب‌های او را در دهانِ شعرهای خویش می‌بوسم&nbsp;</p><p>اگرچه او نخواهد ریخت اشکی بر مزارِ من&nbsp;</p><p>من او را در میانِ اشک و خون خلق می‌جویم&nbsp;</p><p>و من او را درونِ یک سرودِ فتح خواهم ساخت</p><p>▨</p><p>سیاوش کسرایی</p><p>بیست‌وچهارم آذر ماه سال ۱۳۳۰</p><p>از دفتر شعر آوا</p>","author_name":"Schahrouz Kabiri"}