{"version":"1.0","type":"rich","provider_name":"Acast","provider_url":"https://acast.com","height":250,"width":700,"html":"<iframe src=\"https://embed.acast.com/$/67b236158fcb78617500b8a5/691ad3147a0043834a0b7d36?\" frameBorder=\"0\" width=\"700\" height=\"250\"></iframe>","title":"مهدی اخوان ثالث | هستن","thumbnail_width":200,"thumbnail_height":200,"thumbnail_url":"https://open-images.acast.com/shows/67b236158fcb78617500b8a5/1763365611885-217865bd-c483-4785-aef8-9f58caaaa50a.jpeg?height=200","description":"<p>▨ نام شعر: هستن</p><p>▨ شاعر: مهدی اخوان ثالث</p><p>▨ با صدای: مهدی اخوان ثالث</p><p>▨ پالایش و تنظیم: شهروز</p><p>ــــــــــــــــــ</p><p>گفت و گو از پاک و ناپاک است</p><p>وز کم و بیشِ زلالِ آب و آیینه</p><p>وز سبوی گرم و پرخونی که هر ناپاک یا هر پاک</p><p>دارد اندر پستوی سینه</p><p>هر کسی پیمانه‌ای دارد که پرسد</p><p>چند و چون از وی</p><p>گوید این ناپاک و آن پاک است</p><p>این به سانِ شبنم خورشید</p><p>وآن به سانِ لیسکی لولنده در خاک است</p><p>نیز من پیمانه‌ای دارم</p><p>با سبوی خویش، کز آن می‌تراود خون (زهر)</p><p>گفت و گو از دردناک افسانه‌ای دارم؛</p><p>ما اگر چون شبنم از پاکان</p><p>یا اگر چون لیسکان ناپاک</p><p>گر</p><p>نگینِ تاجِ خورشیدیم</p><p>ورنگونِ ژرفنای خاک</p><p>هرچه‌ایم، آلوده‌ایم، آلوده‌ایم، ای مرد</p><p>آه، می‌فهمی چه می‌گویم؟</p><p>ما به «هست» آلوده‌ایم، آری</p><p>همچنان هستان هست و بودگان بوده‌ایم، ای مرد</p><p>نه چو آن هستان اینک جاودانی نیست</p><p>افسری زر وَش هلال‌آسا، به سرهامان</p><p>ز افتخارِ</p><p>مرگِ پاکی، در طریقِ پوک</p><p>در جوار رحمت ناراستینِ آسمان بغنوده‌ایم، ای مرد</p><p>که دگر یادی از آنان نیست</p><p>ور بود، جز در فریب شوم دیگر پاکجانان نیست</p><p>گفت و گو از پاک و ناپاک است</p><p>ما به هست آلوده‌ایم، ای پاک! و ای ناپاک</p><p>پست و ناپاکیم ما هستان</p><p>گر همه غمگین، اگر</p><p>بی‌غم</p><p>پاک می‌دانی کیان بودند؟</p><p>آن کبوترها که زد در خونشان پرپر</p><p>سربیِ سردِ سپیده‌دم</p><p>سبز خطانی</p><p>که الواحِ سحر را سرخ‌رو کردند</p><p>بی جدال و جنگ</p><p>ای به خون خویشتن آغشتگان کوچیده زین تنگ آشیانِ ننگ</p><p>ای کبوترها</p><p>کاشکی پر می‌زد آنجا مرغ دَردم، ای کبوترها</p><p>که من ار مستم، اگر هوشیار</p><p>گر چه می‌دانم</p><p>به هست آلوده مَردم، ای کبوترها</p><p>در سکوت برجِ بی‌کس مانده‌تان هموار</p><p>نیز در برج سکوت و عصمت غمگینتان جاوید</p><p>های پاکان! های پاکان! گوی</p><p>می‌خروشم زار</p><p>▨</p><p>مهدی اخوان ثالث</p><p>متخلص به م. امید</p><p>از دفتر شعر زمستان</p><p>منتشر شده به سال ۱۳۳۵</p><p>ــــــــــ</p><p>پی‌نوشت: شعر در نسخه‌ی چاپ شده، با نسخه‌ی این خوانش، جای واژه‌ی «خون»، واژه‌ی «زهر» آمده است</p>","author_name":"Schahrouz Kabiri"}