{"version":"1.0","type":"rich","provider_name":"Acast","provider_url":"https://acast.com","height":250,"width":700,"html":"<iframe src=\"https://embed.acast.com/$/67b236158fcb78617500b8a5/686619aa659c28f4ba7993ff?\" frameBorder=\"0\" width=\"700\" height=\"250\"></iframe>","title":"مهدی حمیدی شیرازی | ایران چه می‌گوید؟","thumbnail_width":200,"thumbnail_height":200,"thumbnail_url":"https://open-images.acast.com/shows/67b236158fcb78617500b8a5/1751521661644-806298c2-2ae8-4b2c-813c-5c0f713f5809.jpeg?height=200","description":"<p>▨ نام شعر: ایران چه می‌گوید</p><p>▨ شاعر: مهدی حمیدی شیرازی</p><p>▨ با صدای: مهدی حمیدی شیرازی</p><p>▨ پالایش و تنظیم: شهروز</p><p>ــــــــــــــــــ</p><p>می‌کشندم از دو جانب این به سویی آن به سویی</p><p>مُفتیان عقدم به شویی بسته، قاضی‌ها به شویی</p><p><br></p><p>این گرفته گیسویم، آن یک گریبانم، خدایا</p><p>هر دو گویندم گُلی، گل را نباشد پشت و رویی</p><p><br></p><p>ای خدا، ای آسمان، ای آسمان‌ها، ای خدایان!</p><p>همنشینِ سنگ خارا کی شود، کی شد، سبویی؟</p><p><br></p><p>من هنوز از طاقِ بستان دارم از عدلی نشانی</p><p>من هنوز از تختِ جم دارم ز فرّی گفت و گویی</p><p><br></p><p>داشتم مُلکی که می‌پیمود خورشیدش به روزی</p><p>یعنی از سویی‌ش پیدا می‌شد و پنهان به سویی</p><p><br></p><p>از حلب تا کاشغر بر خاتمم حرفِ نگینی</p><p>آب و جاهِ سنجرم از بحرِ بی‌پایاب جویی</p><p><br></p><p>دید این خورشید و می‌داند که روی این زمین‌ها</p><p>از اسیران جهان بشنید روزی های و هویی</p><p><br></p><p>دید این خورشید و می‌داند که شاهان جهان را</p><p>بوسه بر درگاه من می‌بود سنگین آرزویی</p><p><br></p><p>بی‌گمان زآن رفتگان اکنون کسی گر باز گردد</p><p>اشک‌ریزان گوید ای ایران! تو ایرانی؟ تو اویی؟</p><p><br></p><p>من دیاری بودم از فرخندگی رشک بهشتی!</p><p>من زمینی بودم از خوبی چو رخسار نکویی</p><p><br></p><p>سر به سر نخجیرگاهی از پیِ نخجیرگاهی!</p><p>جا به جا لغزنده جویی از بَرِ لغزنده جویی!</p><p><br></p><p>آنک آن‌جا بود، کانجا کرد پرویزی شکاری!</p><p>اینک این‌جا بود، کاین‌جا شانه زد شیرین به مویی!</p><p><br></p><p>خود همین‌جا بود؛ کاین‌جا تاخت بهرامی به گوری</p><p>پای آهویی ز پیکان دوخت بر پشت سروئی!(1)</p><p><br></p><p>بوسه زد بر سمّ ِ اسبِ شاه، این‌جا پادشاهی</p><p>ضبط کرد این نقش را کوهی و تصدیقِ عدویی!</p><p><br></p><p>خم شد این‌جا پشت قیصر تا ببوسد سمّ ِ اسبی!</p><p>خرد شد آن‌جا سپاهی، ملّتِ پرخاشجویی!</p><p><br></p><p>بود در هرگوشه‌ای چون بیشه شیری، نامداری!</p><p>بود در هر دامنی چون کوه‌ببری، تندخویی!</p><p><br></p><p>تازه می‌شد جانشان چون گل ز باد نوبهاران</p><p>باد اگر می‌بردشان از جنگ و از پیکار سویی!</p><p><br></p><p>باج‌ها بگرفته‌ام هر سال، از هر پایتختی</p><p>خسروی‌ها کرده‌ام هر روز، بر هر شهر و کویی!</p><p><br></p><p>بوده‌ام یک روز اندر پهنه‌ی گیتی سواری</p><p>ملک‌ها غلتیده اندر خمّ چوگانم چو گویی</p><p><br></p><p>زاستخوان نامداران جهان پر گشته خاکم</p><p>تکه‌ی پر استخوان کی رفته پایین از گلویی؟!</p><p><br></p><p>من عروس سنجرم، من دختر نوشیروانم</p><p>من زن بیگانه گردم؟ با چه عشقی؟ با چه رویی؟!</p><p><br></p><p>دل به امّیدِ وصال من کسی خرم ندارد</p><p>جز کسی کاو را سری بی‌مغز باشد؛ چون کدویی!</p><p><br></p><p>تازه دامادانِ گیتی، غافل از این داوری‌ها</p><p>می‌کشندم از دو جانب، این به سویی، آن به سویی!</p><p>▨</p><p>\"دکتر مهدی حمیدی شیرازی\"</p><p>به سال ۱۳۲۴</p><p>برگرفته از کتاب فنون شعر و کالبدهای پولادین آن</p><p>ــــــــ</p><p>(1):سرو: به معنی شاخ و این بیت اشاره به مهارت در تیراندازی بهرام است.</p>","author_name":"Schahrouz Kabiri"}