{"version":"1.0","type":"rich","provider_name":"Acast","provider_url":"https://acast.com","height":250,"width":700,"html":"<iframe src=\"https://embed.acast.com/$/67b236158fcb78617500b8a5/6834108e847cf0fedf7918dc?\" frameBorder=\"0\" width=\"700\" height=\"250\"></iframe>","title":"فریدون مشیری | دوستی (دل من دیر زمانیست که می‌پندارد)","thumbnail_width":200,"thumbnail_height":200,"thumbnail_url":"https://open-images.acast.com/shows/67b236158fcb78617500b8a5/1748242524802-684adcd7-6b03-4519-8320-a2bdec177b66.jpeg?height=200","description":"<p>▨ نام شعر: دوستی (دل من دیر زمانیست که می‌پندارد)</p><p>▨ شاعر: فریدون مشیری</p><p>▨ با صدای: فریدون مشیری</p><p>▨ پالایش و تنظیم: شهروز</p><p>ـــــــــــــــــ</p><p>دل من دیر زمانی است که می پندارد</p><p>دوستی نیز گلی است</p><p>مثل نیلوفر و ناز</p><p>ساقه‌ی ترد ِ ظریفی دارد</p><p>بی‌گمان سنگدل است آنکه روا می‌دارد</p><p>جان این ساقه‌ی نازک را، دانسته بیازارد</p><p>در زمینی که ضمیر من و توست</p><p>از نخستین دیدار</p><p>هر سخن، هر رفتار</p><p>دانه‌هایی است که می‌افشانیم</p><p>برگ و باری است که می‌رویانیم</p><p>آب و خورشید و نسیم‌اش مهر است</p><p>گر بدان گونه که بایست به بار آید</p><p>زندگی را به دل انگیزترین چهره بیاراید</p><p>آن چنان با تو درآمیزد این روح لطیف</p><p>که تمنای وجودت همه او باشد و بس</p><p>بی‌نیازت سازد، از همه‌چیز و همه‌کس</p><p>زندگی، گرمی دل‌های به هم پیوسته ست</p><p>تا در آن دوست نباشد، همه درها بسته ست</p><p>در ضمیرت اگر این گل ندمیده است هنوز</p><p>عطر جان پرور عشق</p><p>گر به صحرای نهادت نوزیده است هنوز</p><p>دانه‌ها را باید از نو کاشت</p><p>آب و خورشید و نسیمش را از مایه جان</p><p>خرج می‌باید کرد</p><p>رنج می‌باید برد</p><p>دوست می‌باید داشت</p><p>با نگاهی که در آن نور ببارد لبخند</p><p>دست یکدیگر را</p><p>بفشاریم به مهر</p><p>جام دل‌هامان را</p><p>مالامال از یاری، غم‌خواری</p><p>بسپاریم به آواز بلند؛</p><p>شادی ِ روی ِ تو</p><p>ای دیده به دیدار ِ تو شاد</p><p>باغ جانت همه وقت از اثر ِصحبت دوست</p><p>تازه</p><p>عطرافشان</p><p>گلباران باد</p>","author_name":"Schahrouz Kabiri"}