{"version":"1.0","type":"rich","provider_name":"Acast","provider_url":"https://acast.com","height":250,"width":700,"html":"<iframe src=\"https://embed.acast.com/$/67b236158fcb78617500b8a5/6829ed0d3e2c04fd7a0ef91b?\" frameBorder=\"0\" width=\"700\" height=\"250\"></iframe>","title":" هوشنگ ابتهاج | آه آینه ( او را ز گیسوان بلندش شناختند)","thumbnail_width":200,"thumbnail_height":200,"thumbnail_url":"https://open-images.acast.com/shows/67b236158fcb78617500b8a5/1747577990678-04178a73-cb7d-4448-889f-c14560694ff0.jpeg?height=200","description":"<p>▨ نام شعر: آه آینه ( او را ز گیسوان بلندش شناختند)</p><p>▨ شاعر: هوشنگ ابتهاج</p><p>▨ با صدای: هوشنگ ابتهاج</p><p>▨ پالایش و تنظیم: شهروز</p><p>ـــــــــــــــــــــــــــــــ&nbsp;</p><p>او را ز گیسوان بلندش شناختند</p><p>&nbsp;ای خاک! این همان تنِ پاک است؟</p><p>&nbsp;انسان همین خلاصهٔ خاک است؟</p><p>وقتی که شانه می‌زد</p><p>&nbsp;انبوهِ گیسوانِ بلندش را</p><p>تا دوردستِ آینه می‌راند</p><p>&nbsp;اندیشهٔ خیال‌پسندش را</p><p>او با سلام صبح</p><p>خندان، گلی ز آینه می‌چید</p><p>دستی به گیسوانش می‌برد</p><p>شب را کنار می‌زد</p><p>&nbsp;خورشید را در آینه می‌دید</p><p>اندیشهٔ بر آمدنِ روز</p><p>بارانی از ستاره فرو می‌ریخت</p><p>در آسمان چشم جوانش</p><p>آنگاه آن تبسمِ شیرین</p><p>در می‌گشود بر رخِ آیینه</p><p>از باغ آفتابی جانش</p><p>&nbsp;دزدان کور آینه افسوس</p><p>&nbsp;آن چشم مهربان را</p><p>&nbsp;از آستان صبح ربودند</p><p>&nbsp;آه ای بهار سوخته!</p><p>&nbsp;خاکسترِ جوانی</p><p>تصویرِ پر کشیدهٔ آیینهٔ تهی</p><p>با یاد گیسوان بلندت</p><p>&nbsp;آیینه در غبار سحر آه می‌کشد</p><p>مرغانِ باغ بیهده خواندند</p><p>هنگامِ گل نبود</p><p>▨</p><p>هوشنگ ابتهاج مختلص به هـ.ا.سایه</p><p>از دفتر آهی و راهی</p>","author_name":"Schahrouz Kabiri"}