{"version":"1.0","type":"rich","provider_name":"Acast","provider_url":"https://acast.com","height":250,"width":700,"html":"<iframe src=\"https://embed.acast.com/$/67b236158fcb78617500b8a5/681465b36ac0e5213b1832ab?\" frameBorder=\"0\" width=\"700\" height=\"250\"></iframe>","title":"فروغ فرخ‌زاد | آیه های زمینی","thumbnail_width":200,"thumbnail_height":200,"thumbnail_url":"https://open-images.acast.com/shows/67b236158fcb78617500b8a5/1746167178963-b673c07e-16b0-414d-9820-ea3916c4a77f.jpeg?height=200","description":"<p>▨ نام شعر: آیه های زمینی</p><p>▨ شاعر: فروغ فرخ‌زاد</p><p>▨ با صدای: فروغ فرخ‌زاد</p><p>▨ موسیقی: برف روی کاج‌ها از کارن همایونفر</p><p>▨ پالایش و تنظیم: شهروز</p><p>ــــــــــــــــــ</p><p>تذکر: چند سطر از شعر اصلی، در این خوانش موجود نیست. انگار پس از این خوانش، شعر کامل تر شده و بعد منتشر شده است</p><p>ــــــــــــــــــــــــ</p><p>آنگاه</p><p>خورشید سرد شد</p><p>و برکت از زمین‌ها رفت</p><p>و سبزه‌ها به صحراها خشکیدند</p><p>و ماهیان به دریاها خشکیدند</p><p>و خاک مردگانش را</p><p>زان پس به خود نپذیرفت</p><p>شب در تمام پنجره‌های پریده رنگ</p><p>مانند یک تصور مشکوک</p><p>پیوسته در تراکم و طغیان بود</p><p>و راه‌ها ادامه‌ی خود را</p><p>در تیرگی رها کردند</p><p>دیگر کسی به عشق نیندیشید</p><p>دیگر کسی به فتح نیندیشید</p><p>و هیچکس</p><p>دیگر به هیچ‌چیز نیندیشید</p><p>در غارهای تنهایی</p><p>بیهودگی به دنیا آمد</p><p>خون بوی بنگ و افیون میداد</p><p>زن‌های باردار</p><p>نوزادهای بی‌سر زاییدند</p><p>و گاهواره‌ها از شرم</p><p>به گورها پناه آوردند</p><p>چه روزگار تلخ و سیاهی</p><p>نان، نیروی شگفت رسالت را</p><p>مغلوب کرده بود</p><p>پیغمبران گرسنه و مفلوک</p><p>از وعده‌گاه‌های الهی گریختند</p><p>و بره‌های گمشده‌ی عیسی</p><p>دیگر صدای هی‌هی چوپانی را</p><p>در بهت دشت‌ها نشنیدند</p><p>در دیدگان آینه‌ها گویی</p><p>حرکات و رنگ‌ها و تصاویر</p><p>وارونه منعکس می‌گشت</p><p>و برفراز سر دلقکان پست</p><p>و چهره‌ی وقیح فواحش</p><p>یک هاله‌ی مقدس نورانی</p><p>مانند چتر مشتعلی می‌سوخت</p><p>مرداب‌های الکل</p><p>با آن بخارهای گس ِمسموم</p><p>انبوه بی‌تحرک روشنفکران را</p><p>به ژرفنای خویش کشیدند</p><p>و موش‌های موذی</p><p>اوراق زرنگار کتب را</p><p>در گنجه‌های کهنه جویدند</p><p>خورشید مرده بود</p><p>خورشید مرده بود و فردا</p><p>در ذهن کودکان</p><p>مفهوم گنگ گمشده‌ای داشت</p><p>آن‌ها غرابت این لفظ کهنه را</p><p>در مشق‌های خود</p><p>با لکه‌ی درشت سیاهی</p><p>تصویر می‌نمودند</p><p>مردم</p><p>گروه ساقط مردم</p><p>دلمرده و تکیده و مبهوت</p><p>در زیر بار شوم جسدهاشان</p><p>از غربتی به غربت دیگر می‌رفتند</p><p>و میل دردناک جنایت</p><p>در دست‌هایشان متورم می‌شد</p><p>گاهی جرقه‌ای، جرقه‌ی ناچیزی</p><p>این اجتماع ساکت بی‌جان را</p><p>یکباره از درون متلاشی می‌کرد</p><p>آنها به هم هجوم می‌آوردند</p><p>مردان گلوی یکدیگر را</p><p>با کارد می‌دریدند</p><p>و در میان بستری از خون</p><p>با دختران نابالغ</p><p>همخوابه می‌شدند</p><p>آن‌ها غریق وحشت خود بودند</p><p>و حس ترسناک گنهکاری</p><p>ارواح کور و کودنشان را</p><p>مفلوج کرده بود</p><p>پیوسته در مراسم اعدام</p><p>وقتی طناب ِ دار</p><p>چشمان پرتشنج محکومی را</p><p>از کاسه با فشار به بیرون می‌ریخت</p><p>آن‌ها به خود فرو می‌رفتند</p><p>و از تصور شهوتناکی</p><p>اعصاب پیر و خسته‌شان تیر می‌کشید</p><p>اما همیشه در حواشی میدان‌ها</p><p>این جانیان کوچک را می‌دیدی</p><p>که ایستاده‌اند</p><p>و خیره گشته‌اند</p><p>به ریزش مداوم فواره‌های آب</p><p>شاید هنوز هم</p><p>در پشت چشم‌های له‌شده، در عمق انجماد</p><p>یک چیز نیم زنده‌ی مغشوش</p><p>بر جای مانده بود</p><p>که در تلاش بی‌رمقش میخواست</p><p>ایمان بیآورد به پاکی آواز آب‌ها</p><p>شاید، ولی چه خالی بی‌پایانی</p><p>خورشید مرده بود</p><p>و هیچکس نمی‌دانست</p><p>که نام آن کبوتر غمگین</p><p>کز قلب‌ها گریخته، ایمان است</p><p>آه، ای صدای زندانی</p><p>آیا شکوه یاس تو هرگز</p><p>از هیچ سوی این شب منفور</p><p>نقبی به سوی نور نخواهد زد؟</p><p>آه، ای صدای زندانی</p><p>ای آخرین صدای صداها</p>","author_name":"Schahrouz Kabiri"}