{"version":"1.0","type":"rich","provider_name":"Acast","provider_url":"https://acast.com","height":250,"width":700,"html":"<iframe src=\"https://embed.acast.com/$/67b236158fcb78617500b8a5/6814645cf7d552efdccb2bcd?\" frameBorder=\"0\" width=\"700\" height=\"250\"></iframe>","title":"هوشنگ ابتهاج | چه فکر می‌کنی؟ (زندگی)","thumbnail_width":200,"thumbnail_height":200,"thumbnail_url":"https://open-images.acast.com/shows/67b236158fcb78617500b8a5/1746166795318-1bcc3521-1736-430e-9d73-4ca4b2d8fd99.jpeg?height=200","description":"<p>▨ نام شعر: چه فکر می‌کنی (زندگی)</p><p>▨ شاعر: هوشنگ ابتهاج( ا.سایه)</p><p>▨ با صدای: هوشنگ ابتهاج</p><p>▨ موسیقی: علی عظیمی (قطعه زندگی از آلبوم عزت زیاد)</p><p>▨ پوستر: از ویدیوی همین قطه برداشته شده است</p><p>▨ پالایش و تنظیم: شهروز</p><p>ـــــــــــــــــــــــــــــ</p><p>چه فکر می کنی؟</p><p>که بادبان شکسته، زورق به گل نشسته‌ایست زندگی؟</p><p>در این خراب ِ ریخته</p><p>که رنگ عافیت از او گریخته</p><p>به بُن رسیده</p><p>راه بسته‌ایست زندگی؟</p><p>چه سهمناک بود سیل ِ حادثه</p><p>که همچو اژدها دهان گشود</p><p>زمین و آسمان ز هم گسیخت</p><p>ستاره خوشه‌خوشه ریخت</p><p>و آفتاب در کبود ِ دره‌های آب، غرق شد</p><p>هوا بد است</p><p>تو با کدام باد می‌روی؟</p><p>چه ابر تیره‌ای گرفته سینه‌ی تو را</p><p>که با هزار سال بارش ِ شبانه‌روز هم</p><p>دل تو وا نمی‌شود</p><p>تو از هزاره‌های دور آمدی</p><p>در این درازنای خون‌فشان</p><p>به هر قدم نشان ِ نقش ِ پای ِتوست</p><p>در این درشت‌ناک ِ دیولاخ</p><p>ز هر طرف طنین گام‌های رهگشای توست</p><p>بلند و پست این گشاده دامگاه ِ ننگ و نام</p><p>به خون نوشته، نامه‌ی وفای توست</p><p>به گوش ِ بیستون هنوز</p><p>صدای تیشه‌های توست</p><p>چه تازیانه‌ها که با تن ِ تو تاب عشق آزمود</p><p>چه دارها که از تو گشت سربلند</p><p>زَهی شکوه ِ قامت ِ بلند عشق</p><p>که استوار ماند در هجوم ِهر گزند</p><p>نگاه کن</p><p>هنوز آن بلند ِ دور</p><p>آن سپیده، آن شکوفه‌زار ِ انفجار ِ نور</p><p>کهربای آرزوست</p><p>سپیده‌ای که جان آدمی هماره در هوای اوست</p><p>به بوی ِ یک نفس در آن زلال دم زدن</p><p>سِزَد اگر هزار بار</p><p>بیفتی از نشیب ِ راه و باز</p><p>رو نهی بدان فراز</p><p>چه فکر می‌کنی؟</p><p>جهان چو آبگینه‌ی شکسته‌ایست</p><p>که سرو راست هم در او شکسته می‌نمایدت</p><p>چنان نشسته کوه، درکمین دره‌های این غروب تنگ</p><p>که راه بسته می‌نمایدت</p><p>زمان بی‌کرانه را</p><p>تو با شمار گام عمر ما مسنج</p><p>به پای او دمی‌ست</p><p>این درنگ درد و رنج</p><p>به سان ِ رود</p><p>که در نشیب دره سَر به سنگ می‌زند</p><p>رونده باش</p><p>امید هیچ معجزی ز مرده نیست</p><p>زنده باش</p>","author_name":"Schahrouz Kabiri"}