{"version":"1.0","type":"rich","provider_name":"Acast","provider_url":"https://acast.com","height":250,"width":700,"html":"<iframe src=\"https://embed.acast.com/$/67b236158fcb78617500b8a5/6814629f9704d99f84e47e3c?\" frameBorder=\"0\" width=\"700\" height=\"250\"></iframe>","title":"حمید مصدق | آبی خاکستری سیاه","thumbnail_width":200,"thumbnail_height":200,"thumbnail_url":"https://open-images.acast.com/shows/67b236158fcb78617500b8a5/1746166363037-d8f7bca0-10e3-48f4-9b36-99aa7df89e56.jpeg?height=200","description":"<p>▨ نام شعر: قصیده‌ی آبی خاکستری سیاه (کامل‌ترین نسخه موجود با صدای شاعر)</p><p>▨ شاعر: حمید مصدق</p><p>▨ با صدای: شاعر</p><p>▨ پالایش و تنظیم: شهروز</p><p>_________________</p><p>*این نسخه کامل‌ترین خوانش موجود از این قصیده، با صدای خود شاعر است، اگرچه با نسخه‌ی نهایی چاپ شده توسط شاعر، کم و بیشی هایی دارد در ادامه متن دکلمه شده آمده و در بخش هایی که بعدا کامل‌تر شده، سه نقطه ... گذاشته شده..*</p><p>────── ♪ ──────</p><p>من قامت بلند تو را در قصیده‌ای</p><p>با نقش ِ قلب ِ سنگ ِ تو، تصویر می‌کنم</p><p>...</p><p>در شبان غم تنهايي خويش</p><p>عابد چشم سخنگوي تو ام</p><p>من در اين تاريكي</p><p>من در اين تيره شب جان‌فرسا</p><p>زائر ظلمت گيسوي توام</p><p>...</p><p>شكن گيسوي تو</p><p>موج درياي خيال</p><p>كاش با زورق انديشه شبی</p><p>از شط گيسوي مواج تو من</p><p>بوسه زن بر سر هر موج گذر مي كردم</p><p>كاش بر اين شط مواج سياه</p><p>همه‌ی عمر سفر می‌كردم</p><p>...</p><p>وای، باران</p><p>باران</p><p>شيشه‌ی پنجره را باران شست</p><p>از دل من اما</p><p>چه کسی نقش تو را خواهد شست؟</p><p>آسمان سربی رنگ</p><p>من درون قفس ِ سرد ِ اتاقم دلتنگ</p><p>می‌پرد مرغ ِ نگاهم تا دور</p><p>وای، باران</p><p>باران</p><p>پر ِ مرغان نگاهم را شست</p><p><br></p><p>خواب رویای فراموشی‌هاست</p><p>خواب را دریابم</p><p>که در آن دولت ِ خاموشی‌هاست&nbsp;</p><p>با تو در خواب مرا</p><p>لذت ناب هم‌آغوشی هاست</p><p><br></p><p>من شكوفايى گل‌هاى اميدم را در روياها مى‌بينم</p><p>و ندايى كه به من مى‌گويد</p><p>“گر چه شب تاريك است</p><p>دل قوى‌دار ، سحر نزديك است “</p><p><br></p><p>دل من در دل شب</p><p>خواب پروانه‌شدن مى‌بيند</p><p>مهر در صبح‌دمان داس به دست</p><p>خرمن خواب مرا مى‌چيند</p><p>آسمان‌ها آبى</p><p>پر ِ مرغان صداقت آبى‌ست</p><p>ديده در آينه‌ى صبح تو را مى‌بيند</p><p>از گريبان تو صبح صادق</p><p>مى‌گشايد پر و بال</p><p><br></p><p>تو گل سرخ منى</p><p>تو گل ياسمنى</p><p>تو چنان شبنم پاك ِ سحرى</p><p>نه</p><p>از آن پاك‌ترى</p><p>تو بهارى</p><p>نه</p><p>بهاران از توست</p><p>از تو مى‌گيرد وام</p><p>هر بهار اين همه زيبايى را</p><p>...</p><p>در سحرگاه سر از بالش خواب بردار</p><p>كاروان‌هاى فرومانده خواب از چشمت بيرون كن</p><p>باز كن پنجره را</p><p>تو اگر بازكنى پنجره را</p><p>من نشان خواهم داد</p><p>به تو زيبايى را</p><p>بگذر از زيور و آراستگى</p><p>من تو را با خود تا خانه‌ى خود خواهم برد</p><p>كه در آن شكوت پيراستگى</p><p>چه صفايى دارد</p><p>آرى از سادگي‌اش</p><p>چون تراويدن مهتاب به شب</p><p>مهر از آن مى‌بارد</p><p>باز كن پنجره را</p><p>من تو را خواهم برد</p><p>به عروسى عروسك‌هاى</p><p>کودک خواهر من&nbsp;</p><p>كه در آن مجلس جشن</p><p>صحبتى نيست ز دارايى داماد و عروس</p><p>صحبت از سادگى و كودكى است</p><p>چهره‌اى نيست عبوس</p><p>کودک خواهر من</p><p>در شب جشن عروسى عروسك‌هايش مى‌رقصد</p><p>کودک خواهر من</p><p>امپراتورى پر وسعت خود را هر روز</p><p>شوكتى مى‌بخشد</p><p>کودک خواهر من نام تو را مى‌داند</p><p>نام تو را مى‌خواند</p><p>گل قاصد آيا</p><p>با تو اين قصه‌ى خوش خواهد گفت؟</p><p>باز كن پنجره را</p><p>من تو را خواهم برد</p><p>به سَرِ رود خروشان حيات</p><p>آب اين رود به سرچشمه نمى‌گردد باز</p><p>بهتر آن است كه غفلت نكنيم از آغاز</p><p>باز كن پنجره را</p><p>صبح دميد</p><p>...</p><p>و چه رویاهایی</p><p>که تبه گشت و گذشت</p><p>و چه پیوند صمیمیت‌ها</p><p>که به آسانی یک رشته گسست</p><p>چه امیدی، چه امید؟</p><p>چه نهالی که نشاندم من و، بی بر گردید</p><p>دل من می‌سوزد</p><p>که قناری‌ها را پر بستند</p><p>که پر پاک پرستوها را بشکستند</p><p>و کبوترها را</p><p>آه کبوترها را</p><p>و چه امید عظیمی به عبث انجامید</p><p><br></p><p>در ميان من و تو فاصله‌هاست</p><p>گاه می‌انديشم</p><p>می‌تواني تو به لبخندي اين فاصله را برداريی</p><p>تو توانايي بخشش داري</p><p>دست‌هاي تو توانايي آن را دارد</p><p>كه مرا</p><p>زندگاني بخشد</p><p>چشم‌های تو به من می‌بخشدی</p><p>شور عشق و مستي</p><p>و تو چون مصرع شعري زيبا</p><p>سطر برجسته‌اي از زندگي من هستي</p><p>...</p><p>من به بی‌سامانی</p><p>باد را می‌مانم</p><p>من به سرگردانی</p><p>ابر را می‌مانم</p><p>من به آراستگي خنديدم</p><p>من ژوليده به آراستگي خنديدم</p><p>سنگ طفلی، اما</p><p>خواب نوشين كبوترها را در لانه می‌آشفت</p><p>قصه‌ی بی سر و سامانی من</p><p>باد با برگ درختان می‌گفت</p><p>باد با من می‌گفت:</p><p>” چه تهيدستي مرد “</p><p><br></p><p>...</p>","author_name":"Schahrouz Kabiri"}