{"version":"1.0","type":"rich","provider_name":"Acast","provider_url":"https://acast.com","height":250,"width":700,"html":"<iframe src=\"https://embed.acast.com/$/67b236158fcb78617500b8a5/67fa4a2a7b4fe9379b7f3731?\" frameBorder=\"0\" width=\"700\" height=\"250\"></iframe>","title":"عماد خراسانی | شبی بر مزار خیام","thumbnail_width":200,"thumbnail_height":200,"thumbnail_url":"https://open-images.acast.com/shows/67b236158fcb78617500b8a5/1744456090212-12de60ae-71af-4ab1-8652-5eeb1fa5d54d.jpeg?height=200","description":"<p>▨ نام شعر: عماد خراسانی</p><p>▨ شاعر: شبی بر مزار خیام</p><p>▨ با صدای: شبی بر مزار خیام</p><p>▨ پالایش و تنظیم: شهروز</p><p>ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ</p><p>خیام! بوی عشق دهد خاکِ کوی تو</p><p>امشب ز باده مست‌ترم کرده بوی تو</p><p><br></p><p>امشب به باده‌خانه‏ی عالم رسیده‏ام‏</p><p>بیهوده منّت از می و مینا کشیده‏ام‏</p><p><br></p><p>آری چو بخت رهبرم آمد به سوی تو</p><p>بس بود بهر مستیِ من، خاکِ کوی تو</p><p><br></p><p>عمری اگرچه باده‌خوری بوده کار من‏-</p><p>-هرگز نگشته مست دل غمگسار من‏</p><p><br></p><p>هرگز ز باده این همه مستی ندیده‏ام‏</p><p>وین سرخوشی ز باده‏پرستی ندیده‏ام‏</p><p><br></p><p>امشب بهار و ساغر می، مست‏کن‏تر است‏</p><p>مهتاب و آسمان و زمین رنگ دیگر است‏</p><p><br></p><p>گیسوی سنبل این همه هرساله چین نداشت‏</p><p>سلطان گُل جمال و جلالی چنین نداشت‏</p><p><br></p><p>آری شگفت نیست چو این‏جا مزار تُست‏</p><p>در این چمن به دیده‏ی نرگس غبار تست‏</p><p><br></p><p>ذرات این فضا همه مست‌اند و بی‏قرار</p><p>گل‏های این چمن همه دارند بوی یار</p><p><br></p><p>امشب ز جای خیز که مهمان رسیده است!‏</p><p>از ره عمادِ مست و غزل‌خوان رسیده است!‏</p><p><br></p><p>با یک سری که شور قیامت در آن بوَد</p><p>با یک دلی که دشمن دیرین جان بوَد</p><p><br></p><p>با حالتی خراب‏تر از کارِ روزگار</p><p>افتاد مست یکه و تنها بر این مزار</p><p><br></p><p>مهتاب‏روی باغ سفیدآب کرده است‏</p><p>از وجد غنچه خنده به مهتاب کرده است‏</p><p><br></p><p>مستانه باد، زلفِ سمن شانه می‏زند</p><p>خود را به باغ سرخوش و مستانه می‏زند</p><p><br></p><p>از راه دور ناله‏ی مرغی رسد به گوش‏</p><p>مرغی چو من که داده ز کف عقل و صبر و هوش‏</p><p><br></p><p>البته عاشقی‏ست جدا مانده از حبیب‏</p><p>وین ناله‏ها ز جور حبیب است یا رقیب؟‏</p><p><br></p><p>با ماه گرم درددلِ عاشقانه‏ایست‏</p><p>آهنگ او ز خانه خرابی فسانه‏ایست‏</p><p><br></p><p>این‌سان که او نوای غم‏انگیز سر کند</p><p>بسیار مشکل است که شب را سحر کند</p><p><br></p><p>مستانه سرگذاشته‏ام من به روی دست‏</p><p>با خویش گرم زمزمه‏ای سوزناک و مست‏</p><p><br></p><p>گردیده خاطرات، مجسم برابرم</p><p>وز اشک خود ز هر شبه با آبروترم‏</p><p><br></p><p>ای دل به راه عشق غم هست و نیست،نیست‏</p><p>هستیّ و نیستی به بَرِ عاشقان یکی‏ست‏</p><p><br></p><p>امشب ز باده آتش دل باد می‏زنم‏</p><p>دیوانه می‏شوم به خدا داد می‏زنم‏</p><p><br></p><p>ای اوستاد و رهبر مستان هوشیار!</p><p>برخیز می خوریم علی‏رغم روزگار</p><p><br></p><p>برخیز با عماد دمی هم‏پیاله شو</p><p>و ز سیر و گشت مبهم گردون بناله شو</p><p><br></p><p>من یک غزل بخوانم ار آن عاشقانه‏ها</p><p>تو یک ترانه سرکنی از آن ترانه‏ها</p><p><br></p><p>گاه از گلوی شیشه برآریم ناله‏ای‏</p><p>گاهی کشیم ناله و گاهی پیاله‏ای‏</p><p><br></p><p>باهم نوای عشق و جنون ساز می‏کنیم‏</p><p>می می‏خوریم و مشتِ فلک باز می‏کنیم‏</p><p><br></p><p>آن‏قدر در میان قفس داد می‏زنیم‏</p><p>کآتش به آشیانه‏ی صیاد می‏زنیم</p><p><br></p><p>پروانه‏وار سوخته، شب را سحر کنیم‏</p><p>با بال‏های سوخته با هم سفر کنیم‏</p><p><br></p><p>برخیز باده دارم و این باغ خلوت است!‏</p><p>ای میزبان مخواب که دور از فتوت است!‏</p><p><br></p><p>اما نه! هرکه رفت، دگر بار برنگشت‏</p><p>و ز سِرّ خاکِ تیره کسی باخبر نگشت‏</p><p><br></p><p>این گیر و دار عمر به غیر از خیال نیست‏</p><p>معلوم نیست حاصلِ این گیر و دار چیست‏</p><p><br></p><p>امشب عجب ز باده مرا فکر درهمی‏ست‏</p><p>با عالم خیال مرا باز عالمی‌ست‏</p><p><br></p><p>ورنه چو خاک گشته دل و آرزوی تو</p><p>بیهوده دل کند هوسِ جست‏وجوی تو</p><p><br></p><p>خیام من بخواب! که من هم بر آن سرم‏</p><p>کز این قفس به گلشن آزادگان پرم</p><p>▨</p><p>عماد خراسانی</p><p>ـــــــــ</p><p>در باب سرایش این شاهکار ادبی توسط عماد خراسانی، افسانه‌های مختلفی نقل شده است. اما آنچه مسلم است آنکه عماد این شعر را در شوق و تاثر از دیدار آرامگاه خیام سروده است.</p><p>ضمنا تذکر این نکته ضروریست که شعر در نسخه‌ی چاپی ابیاتی چند، بیش‌تر دارد. متن فوق، از روی صدای شاعر پیاده شده.</p>","author_name":"Schahrouz Kabiri"}