{"version":"1.0","type":"rich","provider_name":"Acast","provider_url":"https://acast.com","height":250,"width":700,"html":"<iframe src=\"https://embed.acast.com/$/67b236158fcb78617500b8a5/67fa4538d67315f9f43e7137?\" frameBorder=\"0\" width=\"700\" height=\"250\"></iframe>","title":"نیما یوشیج | ققنوس","thumbnail_width":200,"thumbnail_height":200,"thumbnail_url":"https://open-images.acast.com/shows/67b236158fcb78617500b8a5/1744454928753-be36c450-4b54-4f82-8cbe-739185afd169.jpeg?height=200","description":"<p>▨ نام شعر: ققنوس</p><p>▨ شاعر: نیما یوشیج</p><p>▨ با صدای: احمد شاملو</p><p>▨ پالایش و تنظیم: شهروز</p><p>ـــــــــــــــــــــــــــــــــــ</p><p>ققنوس، مرغ خوشخوان، آوازه‌ی جهان،</p><p>آواره مانده از وزش بادهای سرد،</p><p>بر شاخ خیزران،</p><p>بنشسته‌است فرد.</p><p>بر گردِ او به هرِ سر شاخی پرندگان.</p><p><br></p><p>او ناله‌های گمشده ترکیب می‌کند،</p><p>از رشته‌های پاره‌ی صدها صدای دور،</p><p>در ابرهای مثل خطی تیره روی کوه،</p><p>دیوار یک بنای خیالی</p><p>می‌سازد.</p><p>از آن زمان که زردی خورشید روی موج</p><p>کم‌رنگ مانده است و به ساحل گرفته اوج</p><p>بانگ شغال، و مرد دهاتی</p><p>کرده‌ست روشن آتش پنهان خانه را</p><p>قرمز به چشم، شعله‌ی خردی</p><p>خط می‌کشد به زیر دو چشم درشت شب</p><p>وندر نقاط دور،</p><p>خلقند در عبور.</p><p>او، آن نوای نادره، پنهان چنان که هست،</p><p>از آن مکان که جای گزیده‌ست می‌پرد</p><p>در بین چیزها که گره خورده می‌شود</p><p>با روشنی و تیرگی این شب دراز</p><p>می‌گذرد.</p><p>یک شعله را به پیش</p><p>می‌نگرد.</p><p>جایی که نه گیاه در آنجاست، نه دمی</p><p>ترکیده آفتاب سمج روی سنگهاش،</p><p>نه این زمین و زندگی‌اش چیز دلکش است</p><p>حس می‌کند که آرزوی مرغ‌ها چو او</p><p>تیره‌ست هم چو دود. اگر چند امیدشان</p><p>چون خرمنی ز آتش.</p><p>در چشم می نماید و صبح سفیدشان.</p><p>حس می کند که زندگی او چنان</p><p>مرغان دیگر ار به سر آید</p><p>در خواب و خورد،</p><p>رنجی بود کز آن نتوانند نام برد.</p><p><br></p><p>آن مرغ نغزخوان،</p><p>در آن مکان ز آتش تجلیل یافته،</p><p>اکنون، به یک جهنم تبدیل یافته،</p><p>بسته‌ست دم به دم نظر و می‌دهد تکان</p><p>چشمان تیزبین.</p><p>وز روی تپه،</p><p>ناگاه، چون به جای پر و بال می‌زند</p><p>بانگی برآرد از ته دل سوزناک و تلخ،</p><p>که معنیش نداند هر مرغ رهگذر.</p><p>آنگه ز رنج‌های درونیش مست،</p><p>خود را به روی هیبت آتش می‌افکند.</p><p>باد شدید می‌دمد و سوخته ست مرغ؟</p><p>خاکستر تنش را اندوختهست مرغ!</p><p>پس جوجه‌هاش از دل خاکسترش به در.</p><p>▨</p><p>نیما یوشیج</p><p>بهمن ماه ۱۳۱۶</p><p>ـــــــــــــــــــــــ</p><p>نشانه‌گذاری در شعر نیما یوشیج همیشه مجادله‌برانگیز بوده است. نشانه‌گذاری و متن شعر که در بالا آمده، بر اساس کتاب ِ مجموعه اشعار نیما یوشیج، انتشارات زرین، چاپ اول انجام گرفته است. اگرجه خوانش شاملو در برخی واژگان و جزییات، با این متن تفاوت دارد.</p>","author_name":"Schahrouz Kabiri"}