{"version":"1.0","type":"rich","provider_name":"Acast","provider_url":"https://acast.com","height":250,"width":700,"html":"<iframe src=\"https://embed.acast.com/$/67b236158fcb78617500b8a5/67fa44077b4fe9379b7e2fb7?\" frameBorder=\"0\" width=\"700\" height=\"250\"></iframe>","title":"رضا براهنی | اعتراف","thumbnail_width":200,"thumbnail_height":200,"thumbnail_url":"https://open-images.acast.com/shows/67b236158fcb78617500b8a5/1744454592406-b0cb3f59-ed94-4d7d-9c29-e623785d6681.jpeg?height=200","description":"<p>▨ نام شعر: اعتراف&nbsp;</p><p>▨ شاعر:رضا براهنی</p><p>▨ با صدای: شاعر</p><p>▨ پالایش و تنظیم: شهروز</p><p>ــــــــــــــ</p><p>چون شیشه‌ای شکسته</p><p>پراکنده</p><p>از آسمان ِ آبی سوزنده</p><p>بر روی ریگ‌های بیابان‌ها</p><p>از من شکسته‌تر کسی آیا</p><p>هست؟</p><p>وان چشم‌های میخی زیباشان</p><p>باور نمی‌کنند مگر،</p><p>روزی</p><p>من سطح آینه‌ای بودم</p><p>که گیسوان لیلی و لیلی‌ها</p><p>در جاده‌های رنگی تاریخی</p><p>از من بسوی بادیه جاری بود؟</p><p>پرویزَنان آبی و ناب ستارگان</p><p>باور نمی‌کنند مگر،</p><p>روزی،</p><p>بر من که سطح آینه‌ای بودم</p><p>- چون چشمه‌ای خنک، به زمان صبح -</p><p>آن کاروان نافه‌ی آهوها</p><p>چون عابدان به سجده می‌افتادند؟</p><p>باور نمی‌کنند مگر،</p><p>روزی</p><p>غضروف پنجه‌های کبوترها</p><p>بر من که سطح آینه‌ای بودم</p><p>پروانه‌سان به رقص می‌آغازید؟</p><p>و جفت</p><p>جفت محرم خود را</p><p>می‌جست</p><p>در من که سطح آینه‌ای بودم؟</p><p>بسیار گشنه بودم،</p><p>تصویرهایی از همه‌جا در خود</p><p>انبار کرده بودم،</p><p>و مثل ماده آهوی آبستن</p><p>که فکر بچه آهوی خود باشد</p><p>سنگین‌تر از همیشه براهم رفتم</p><p>آیا</p><p>پرویزَنان آبی و ناب ستارگان</p><p>دیگر مرا به یاد نمی‌آرند؟</p><p>قرنی؟</p><p>نه!</p><p>قرن‌هایی</p><p>بر من گذشته است</p><p>پوسیدگی</p><p>- باد پلید و سرخ، وزیده‌ست -</p><p>وین جنگل نگار نشینان را</p><p>با یک نفس که مثل شبیخون ظلمت است،</p><p>پوسانده است</p><p>پرویزَنان آبی و ناب ستارگان</p><p>دیگر مرا به یاد نمی‌آرند</p><p>ای دوست!</p><p>آن دست‌های کوچک عاشق را</p><p>بر روی پلک‌های کسی دیگر بگذار،</p><p>زیرا،</p><p>اکنون چو تازیانه فرو می‌آیند</p><p>و آن مخمس زیبا را</p><p>- انگشت‌های ناب بلندت را -</p><p>تعویذ بازوان کسی دیگر کن!</p><p>زیرا،</p><p>هنگام اعتراف رسیده ست:</p><p>ارواح شوم آینه‌ها را</p><p>من</p><p>احضار کرده‌ام</p><p>و اعتراف وحشت از شب را</p><p>آغاز کرده‌ام:</p><p>در روز و روزگاری،</p><p>که مردم قلمرو وحشت</p><p>همچون کبوتران مهاجر بودند،</p><p>و خانه‌ی خودم،</p><p>تبعیدگاه قلب خودم بود</p><p>من خویش را،</p><p>بر روی صفحه‌ها متلاشی کردم:</p><p>گاهی، چو خرده نانی،</p><p>بر سفره‌های خالی کفترها،</p><p>بسیار بار، اما،</p><p>چون شیشه‌ای شکسته</p><p>پراکنده</p><p>بر روی ریگ‌های بیابان‌ها</p><p>از من شکسته‌تر کسی آیا هست؟</p><p><br></p><p>پروی َزنان آبی و ناب ستارگان</p><p>آیا مرا به یاد نمی آرند؟</p><p>وان چشم های میخی زیباشان</p><p>باور نمی‌کنند مگر</p><p>روزی</p><p>من (مثل) سطح آینه‌ای بودم</p><p>که گیسوان لیلی و لیلی‌ها</p><p>در جاده‌های رنگی تاریخی</p><p>از من به سوی بادیه جاری بود؟</p><p>پرویزَنان آبی و ناب ستارگان</p><p>باور نمی‌کنند مگر</p><p>روزی</p><p>بر من که سطح آینه‌ای بودم</p><p>- چون چشمه‌ای خنک، به زمان صبح -</p><p>آن کاروان نافه‌ی آهوها</p><p>چون عابدان به سجده می‌افتادند؟</p><p>باور نمی‌کنند مگر</p><p>روزی</p><p>غضروف پنجه‌های کبوترها</p><p>بر من که سطح آینه‌ای بودم</p><p>پروانه‌سان به رقص می‌آغازید؟</p><p>و جفت</p><p>جفت محرم خود را</p><p>می‌جست</p><p>در من که سطح آینه‌ای بودم؟</p><p>بسیار گشته بودم</p><p>تصویرهایی از همه‌جا در خود</p><p>انبار کرده بودم</p><p>و مثل ماده آهوی آبستن</p><p>که فکر بچه آهوی خود باشد</p><p>سنگین‌تر از همیشه به راهم رفتم</p><p><br></p><p>آیا</p><p>پرویزَنان آبی و ناب ِ ستارگان</p><p>دیگر مرا به یاد نمی‌آرند؟</p><p><br></p><p>قرنی؟</p><p>نه!</p><p>قرن‌هایی</p><p>بر من گذشته است</p><p>پوسیدگی</p><p>- باد پلید و سرخ، وزیده‌ست -</p><p>وین جنگل نگارنشینان را</p><p>با یک نفس که مثل شبیخون ظلمت است،</p><p>پوسانده است</p><p>پرویزَنان آبی و ناب ستارگان</p><p>دیگر مرا به یاد نمی‌آرند</p><p><br></p><p>ای دوست!</p><p>آن دست‌های کوچک عاشق را</p><p>بر روی پلک‌های کسی دیگر بگذار</p><p>زیرا</p><p>اکنون چو تازیانه فرو می‌آیند</p><p>وان ((مرمر)) مخمس زیبا را</p><p>- انگشت‌های ناب بلندت را -</p><p>تعویذ بازوان کسی دیگر کن!</p><p>زیرا،</p><p>هنگام اعتراف رسیده ست:</p><p>ارواح شوم آینه‌ها را</p><p>احضار کرده‌ام</p><p>و اعتراف وحشت از شب را</p><p>آغاز کرده‌ام:</p><p>در روز و روزگاری</p><p>که مردم ِ قلمرو ِ وحشت</p><p>مثل کبوتران مهاجر بودند</p><p>و خانه‌ی خودم</p><p>تبعیدگاه قلب خودم بود</p><p>من خویش را،</p><p>بر روی صفحه‌ها متلاشی کردم:</p><p>گاهی، چو خرده نانی</p><p>...</p><p>▨</p><p>دکتر رضا براهنی</p><p>از دفتر مصیبتی زیر آفتاب</p>","author_name":"Schahrouz Kabiri"}