داستان «لاک صورتی» جلال آل احمد روایتی واقعگرایانه از زندگی هاجر و عنایتالله، زوجی فقیر و دورهگرد است که درگیر دشواریهای معیشت روزمرهاند. هاجر زنی بیستوپنج ساله است که در عین پذیرش شرایط زندگی و همراهی با شوهرش، هنوز در دل آرزوهایی زنانه و ساده دارد؛ یکی از این آرزوها داشتن لاک صورتی است، چیزی کوچک اما برای او نمادی از زیبایی، تفاوت و رهایی از یکنواختی زندگی فقیرانه.
این آرزوی کوچک در متن داستان بهعنوان استعارهای بزرگ عمل میکند: نشان میدهد چگونه محرومیتهای اقتصادی و اجتماعی حتی ابتداییترین خواستههای فردی را دستنیافتنی میسازد. هاجر در برابر زنان دیگر و رنگ و لعاب دنیای شهری احساس فاصله و حقارت میکند، اما هیچگاه به شکلی مستقیم به اعتراض برنمیخیزد؛ همین خاموشی، تصویر زنانی را بازتاب میدهد که در ساختار مردسالار و محدودکننده، ناچارند خواستههایشان را به حسرت بدل کنند.
در بطن داستان، آل احمد تقابل سنت و مدرنیته را نیز بازنمایی میکند: لاک ناخن بهعنوان کالایی مدرن وارد جهان شخصیتهایی میشود که نه از نظر اقتصادی و نه فرهنگی توان همراهی با آن را ندارند. همین تضاد، به لایهای از نقد اجتماعی بدل میشود.
بنابراین «لاک صورتی» تنها روایت حسرت یک زن برای وسیلهای آرایشی نیست، بلکه بازتابی از فقر، نابرابری جنسیتی، و شکاف میان رؤیاهای کوچک فردی و واقعیتهای خشن اجتماعی است.
","author_name":"مجید غفارنیا"}