راوی بینام داستان، که ادعا میکند دیوانه نیست، از وسواسش نسبت به چشم پیرمردی که با او زندگی میکند میگوید. او شبها مخفیانه پیرمرد را زیر نظر میگیرد و در نهایت او را میکشد و جسدش را زیر کفپوش اتاق پنهان میکند. اما پس از ورود پلیس، صدای ضربان قلب پیرمرد – یا شاید صدای وجدان خودش – او را چنان آزار میدهد که در نهایت به جنایت خود اعتراف میکند.
","author_name":"مجید غفارنیا"}