هشدار مهم:
محتوای این اپیزود شامل روایتهایی از سوگ، فقدان و تجربههای عاطفی سنگین است. شنیدن آن برای همه مناسب نیست. اگر در حال حاضر درگیر رنج عمیق، اضطراب شدید یا سوگ فعال هستید، لطفاً با آمادگی ذهنی و عاطفی به آن گوش دهید.
این اپیزود گفتوگو با نفیسه رحمانی، بیش از یک سال پیش ضبط شده است.
انتشارش به تعویق افتاد؛ نه از سر تردید، نه از سر فراموشی.
برخی گفتگوها بعد از ضبط، تا مدتها در ذهن میمانند.
نه میشود بهسادگی منتشرشان کرد، نه میشود نادیدهشان گرفت.
این اپیزود درباره سوگ است.
درباره مواجهه با فقدان.
درباره لحظهای که زندگی، ناگهان به دو بخش «قبل» و «بعد» تقسیم میشود.
درباره تابآوری، انکار، خشم، و آن سکوتی که بعد از یک اتفاق بزرگ، درون آدم شکل میگیرد.
شاید یک سال پیش، زمان شنیده شدنش نبود.
اما امروز، در روزهایی که بسیاری از ما حال خوبی نداریم،
در روزهایی که جامعه خسته است و هر خانهای روایتی از رنج در دل خود دارد،
این گفتگو دیگر صرفاً یک اپیزود نیست؛
روایتیست از تجربهای مشترک.
هدف این اپیزود، ارائه نسخه درمانی نیست.
قرار نیست به شما بگوید چطور درد را حذف کنید.
فقط تلاش میکند صادق باشد.
و گاهی صداقت، از هر چیز دیگری نفسگیرتر است.
اگر گوش میدهید، با حوصله گوش دهید.
اگر لازم شد، مکث کنید.
اگر جایی سنگین شد، بدانید طبیعی است.
این اپیزود یک سال منتظر ماند،
تا شاید امروز، شنیده شود.
تهیه کننده و میزبان:
بهراد رضازاده
کارگردان صوتی:
عباس نیک نفس
نریشن ابتدا وانتها:
ساغر خان
تهیه شده در استودیو بیباس
با تشکر از تمام کسانی که مارا در راه ساخت این اپیزود همراهی کردند.
","author_name":"behrad rezazadeh"}