تا حالا شده توی آسانسور فقط برای اینکه مجبور نشی با یکی حرف بزنی، خودتو با گوشی سرگرم کنی؟
یا یه دعوت رو با ذوق قبول کنی و روزش که رسید، آرزو کنی کاش طرف یادش رفته باشه؟
«وقت استراحت» درباره‌ی همین چیزهاست؛ رفتارهای کوچک، عجیب و آشنایی که هر روز انجام می‌دیم، ولی معمولاً هیچ‌وقت درباره‌شون حرف نمی‌زنیم.
هر اپیزود، یه مکث کوتاهه وسط شلوغی روز؛ برای نگاه کردن به یکی از اون لحظه‌هایی که خیلی معمولی به نظر می‌رسن… تا وقتی که یک نفر انگشت بذاره روش و بگه:
«تو هم این کارو می‌کنی، نه؟»
برای شروع، اپیزود «آسانسور» رو گذاشتم.
اگه بعد از شنیدنش گفتی «لعنتی، منم دقیقاً همینم»… احتمالاً «وقت استراحت» جای بدی برای موندن نیست.