نخبه‌گرایی فرهنگی یعنی اینکه یک نفر یا گروه، خود را از نظر سلیقهٔ فرهنگی (مثلاً در موسیقی، کتاب، فیلم، هنر، غذا، زبان یا آداب) برتر از دیگران می‌داند و این برتری را به رخ می‌کشد، حتی اگر این سلیقه‌ها سوبژکتیو (ذوقی و فردی) باشند.
«مگه هنوزم کسی پاپ ایرانی گوش می‌ده؟!»
«اوه خدای من! تو هنوز نرفتی کتابای موراکامی رو بخونی؟!»
«ببین تو نمی‌فهمی چرا بونوئل شاهکار بود چون فقط مارول دیدی!»
(اینا نمونه‌هایی از فخرفروشی فرهنگی‌ان)
","author_name":"soufia"}